vrijdag 9 juli 2010
Filmpje van rustdag 4 - pelgrims gaan gratis eten
Stap met ons het Hostal Los Reyes Catolicos in Santiago binnen tot aan de eetzaal van de pelgrims
dinsdag 6 juli 2010
Dag 32 - donderdag 1 juli 2010 - Muxia - Santiago de Compostela
We zijn al vroeg aan de bushalte; de zee, de lucht en de boten liggen er mooi bij.
Onze chauffeuse, ofte vrouwelijke buschauffeur, brengt ons in 2 uur tijd naar Santiago, langs smalle straatjes en op soms beangstigende wijze, maar toch veilig...
Santiago, we kiezen er een pension in de buurt van het busstation, want morgen gaan we van hier naar de luchthaven. Het hoogseizoen is gestart, ja 1 juli, dat voelen we aan de kamerprijs.
We compenseren dat door nog eens gratis te gaan middageten in het "Hostal de los Reyes Católicos", het nederig optrekje naast de kathedraal. Vandaag zijn we met 5 pelgrims om van de gunst te genieten.
Wat een verschil met vorige week! Het krioelt op het plein van de toeristen, er zijn terrasjes bijgekomen en er staat een lange file om in de kathedraal te komen. Een tweede bezoek aan de apostel zien we hierdoor niet meer zitten.
We lopen in de hitte helemaal tot het winkelcentrum buiten de stad, om wat inkopen te doen voor het thuisfront. Komen onderweg Co tegen, de Nederlander die met een karretje stapte in 4,5 maanden tot hier en nu nog enkele dagen van Santiago zal genieten samen met zijn vrouw. En ook de Zuid-Amerikaanse jongen is vandaag in Santiago aangekomen, hij stapte ook nog naar Finisterra. Twee Spanjaarden van de laatste camino komen we er ook nog in de straten tegen.
Verder gaan we nog even toeristisch en cultureel de stad verkennen. Een atelier van een houtkunstenaar, een galerij met één werk, het centro galego de arte contemporanea en het museo de pobo galego. De vele parken hebben we niet meer kunnen bezoeken.
Santiago is ons als stad erg meegevallen. Misschien komen we nog eens terug?
Onze chauffeuse, ofte vrouwelijke buschauffeur, brengt ons in 2 uur tijd naar Santiago, langs smalle straatjes en op soms beangstigende wijze, maar toch veilig...
Santiago, we kiezen er een pension in de buurt van het busstation, want morgen gaan we van hier naar de luchthaven. Het hoogseizoen is gestart, ja 1 juli, dat voelen we aan de kamerprijs.
We compenseren dat door nog eens gratis te gaan middageten in het "Hostal de los Reyes Católicos", het nederig optrekje naast de kathedraal. Vandaag zijn we met 5 pelgrims om van de gunst te genieten.
Wat een verschil met vorige week! Het krioelt op het plein van de toeristen, er zijn terrasjes bijgekomen en er staat een lange file om in de kathedraal te komen. Een tweede bezoek aan de apostel zien we hierdoor niet meer zitten.
We lopen in de hitte helemaal tot het winkelcentrum buiten de stad, om wat inkopen te doen voor het thuisfront. Komen onderweg Co tegen, de Nederlander die met een karretje stapte in 4,5 maanden tot hier en nu nog enkele dagen van Santiago zal genieten samen met zijn vrouw. En ook de Zuid-Amerikaanse jongen is vandaag in Santiago aangekomen, hij stapte ook nog naar Finisterra. Twee Spanjaarden van de laatste camino komen we er ook nog in de straten tegen.
Verder gaan we nog even toeristisch en cultureel de stad verkennen. Een atelier van een houtkunstenaar, een galerij met één werk, het centro galego de arte contemporanea en het museo de pobo galego. De vele parken hebben we niet meer kunnen bezoeken.
Santiago is ons als stad erg meegevallen. Misschien komen we nog eens terug?
woensdag 30 juni 2010
Dag 31 - woensdag 30/6/10 - Lires - Muxia - 17 km
Het ontbijt was perfect en we zijn al voor 8 uur op stap.
We moeten een stuk door water, waarvoor men ons had verwittigd. Er zijn grote stapstenen voorzien, die toch een beetje ver van elkaar liggen. Het is opletten om niet uit te glijden. De schoenen gaan eerst uit en we doen onze crocs aan. En dan alles aan de rugzak vastmaken en met een grote stok peilen in het water. Op het einde gaan we toch nog kniediep door het water.
Vandaag toch nog een alto op ons pad, de Monte Facho de Lourido, genoeg klimwerk met mooie vergezichten. In een dorpje vragen we naar een bar, "iets verder naar links" zegt men, maar het gaat de hele weg zonder stops.
Muxia is voor ons het échte eindpunt, dit is de allerlaatste etappe van onze wandeling. Bij het binnenkomen van Muxia overkomt ons iets vreemds, een oud meneerke klampt ons vast, hij kust ons en zegt vanalles dat we niet begrijpen. Als alle pelgrims hier zo verwelkomd worden...
In het Sanctuario de Nuestre Santa Maria de la Barca halen we onze laatste stempel. Binnen in de kerk is een koor uit Catalonië de akoestiek van de kerk aan het uitproberen.
Even een beschrijving van het uitzicht hier. De vuurtoren vlak naast de kerk, de meeuwen, het monument met de scheur, de grote stenen,... het is hier mooi maar voorlopig kunnen we geen foto's tonen.
Morgen nemen we de bus terug naar Santiago. Om kwart voor zeven, die van de namiddag is ons te warm. Vrijdag vliegen we terug naar België. We zullen de foto's daarna aanvullen.
Hasta luego amigos
Dos pelegrinos
We moeten een stuk door water, waarvoor men ons had verwittigd. Er zijn grote stapstenen voorzien, die toch een beetje ver van elkaar liggen. Het is opletten om niet uit te glijden. De schoenen gaan eerst uit en we doen onze crocs aan. En dan alles aan de rugzak vastmaken en met een grote stok peilen in het water. Op het einde gaan we toch nog kniediep door het water.
Vandaag toch nog een alto op ons pad, de Monte Facho de Lourido, genoeg klimwerk met mooie vergezichten. In een dorpje vragen we naar een bar, "iets verder naar links" zegt men, maar het gaat de hele weg zonder stops.
Muxia is voor ons het échte eindpunt, dit is de allerlaatste etappe van onze wandeling. Bij het binnenkomen van Muxia overkomt ons iets vreemds, een oud meneerke klampt ons vast, hij kust ons en zegt vanalles dat we niet begrijpen. Als alle pelgrims hier zo verwelkomd worden...
In het Sanctuario de Nuestre Santa Maria de la Barca halen we onze laatste stempel. Binnen in de kerk is een koor uit Catalonië de akoestiek van de kerk aan het uitproberen.
Even een beschrijving van het uitzicht hier. De vuurtoren vlak naast de kerk, de meeuwen, het monument met de scheur, de grote stenen,... het is hier mooi maar voorlopig kunnen we geen foto's tonen.
Morgen nemen we de bus terug naar Santiago. Om kwart voor zeven, die van de namiddag is ons te warm. Vrijdag vliegen we terug naar België. We zullen de foto's daarna aanvullen.
Hasta luego amigos
Dos pelegrinos
Dag 30 - dinsdag 29/6/10 - Finisterra - Lires - 15 km
We hadden ontbijt besteld tegen 7.30 uur, maar op de keuken hangt een briefje: gesloten tot 8 uur. De twee oudere Duitse mannen kijken maar sip, er zitten spullen in de frigo. Maar iets later ontbijten we toch, met vers appelsiensap en tostadas, genoeg voor de tocht.
We snijden de tocht nog eens in twee en stappen vandaag tot Lires, halfweg naar Muxia. Het is een mooi strand. Heel de weg naar Lires komen we niks tegen. In Padris houden we een korte stop en eten er een banaan. Een vrouwke passeert ons met een zak aardappelen op haar hoofd!
De camino gaat het bos in, door diepe wegen. We kruisen er een Aziatisch paar, de man draagt een rijsthoedje, raar zicht. Sommige pelgrims stappen eerst naar Muxia en eindigen in Finisterra.
In Lires gaan we naar een pension, een albergue is hier niet. Maar ons pension doet een speciale prijs voor pelgrims. En de mevrouw bakt zelf brood, maakt eigen confituur,... Morgen zal ze ons nog cakejes en pruimen toestoppen voor onderweg.
We komen in Lires nog enkele pelgrims tegen: Pedro de Mexicaan en het Iers koppel Ann en Frank. Een Duitser heeft vorige nacht op het strand geslapen.
Het strand is prachtig. We blijven er wat te lang in de zon zitten. 's Avonds wint Spanje tegen Portugal de voetbal.
We snijden de tocht nog eens in twee en stappen vandaag tot Lires, halfweg naar Muxia. Het is een mooi strand. Heel de weg naar Lires komen we niks tegen. In Padris houden we een korte stop en eten er een banaan. Een vrouwke passeert ons met een zak aardappelen op haar hoofd!
De camino gaat het bos in, door diepe wegen. We kruisen er een Aziatisch paar, de man draagt een rijsthoedje, raar zicht. Sommige pelgrims stappen eerst naar Muxia en eindigen in Finisterra.
In Lires gaan we naar een pension, een albergue is hier niet. Maar ons pension doet een speciale prijs voor pelgrims. En de mevrouw bakt zelf brood, maakt eigen confituur,... Morgen zal ze ons nog cakejes en pruimen toestoppen voor onderweg.
We komen in Lires nog enkele pelgrims tegen: Pedro de Mexicaan en het Iers koppel Ann en Frank. Een Duitser heeft vorige nacht op het strand geslapen.
Het strand is prachtig. We blijven er wat te lang in de zon zitten. 's Avonds wint Spanje tegen Portugal de voetbal.
maandag 28 juni 2010
Dag 29 - maandag 28/6/10 - Cee- Finisterra - 19,4 km
Jullie dachten misschien: de kustweg volgen, langs de dijk, alles mooi vlak, dat wordt een rustige wandeling vandaag. De pelgrims worden weer de bergen ingestuurd. Maar dat levert heerlijke panorama's op.
In ons pension in Cee geen ontbijt, wel een salon waar we koffie en thee konden zetten, een cakeje smullen en wat fruit. Het ontbijt nemen we later op de weg, in Sardineiro. De enige en eerste bar die we open vinden, met aan de toog mannen in een hevige discussie over voetbal.
Het is weer heel warm vandaag en de we zien Finisterra in de verte liggen. We stappen het pittoreske stadje door, ineens naar het verste punt: de vuurtoren. Aan het monument laten we ook iets achter: mijn korte sokjes. En we verbranden er ons laatste blaadje van de gids.
Op onze terugweg naar Finisterra kruisen ons twee brandweerwagens...?
Hier in Finisterra kiezen we weer voor de albergue, een hele nette en nieuwe. We hebben gisteren in Cee veel tips gekregen voor de volgende overnachtingen.
Deze middag hebben we al heerlijke paella gegeten, onze tong ziet er nog geel van. We weten nu ook waarom dit de Costa de la Morte heet, het is een gevaarlijke zee waarin al veel boten zijn vergaan en zwemmers zijn verdronken door de draaikolken.
zondag 27 juni 2010
Dag 28 - zondag 27/6/10 - Olveiroa - Cee - 20 km
Zondag en iedereen is al voor half zeven op! We ontbijten in het enige pension in het dorp, tostadas met de pot honing erbij!
Het is al direct klimmen en blijven klimmen!
In Hospital, aan een metaalverwerkend bedrijf, komt er een splitsing, ofwel langs Muxia ofwel naar Finisterra. We krijgen ook lange afdalingen en brede stoffige wegen.
Aan de kalvarie de Marco de Couto leggen we onze steentjes, die we van thuis meenamen. En ook dat ene steentje van iemand in het bijzonder.
Aan de kapel van Nuestra Señora de Neves laten de pelgrims berichten en voorwerpen achter. We laten er een berichtje na.
We beslissen om vandaag de tocht te splitsen, de lange weg van meer dan 30 km in de hitte is iets te lang. En we zien de zee weer!
Cee is een mooie plaats om te stoppen voor vandaag. We hebben een tof pension, de lieve dame doet zelfs onze was!
Deze namiddag zijn we al even verder gewandeld, om te zien hoe de weg verdergaat. Morgen naar Finisterra. Het meest westelijke punt van Europa. We zullen wel tijdig stoppen! En dan de weg naar Muxia nemen.
Het is al direct klimmen en blijven klimmen!
In Hospital, aan een metaalverwerkend bedrijf, komt er een splitsing, ofwel langs Muxia ofwel naar Finisterra. We krijgen ook lange afdalingen en brede stoffige wegen.
Aan de kalvarie de Marco de Couto leggen we onze steentjes, die we van thuis meenamen. En ook dat ene steentje van iemand in het bijzonder.
Aan de kapel van Nuestra Señora de Neves laten de pelgrims berichten en voorwerpen achter. We laten er een berichtje na.
We beslissen om vandaag de tocht te splitsen, de lange weg van meer dan 30 km in de hitte is iets te lang. En we zien de zee weer!
Cee is een mooie plaats om te stoppen voor vandaag. We hebben een tof pension, de lieve dame doet zelfs onze was!
Deze namiddag zijn we al even verder gewandeld, om te zien hoe de weg verdergaat. Morgen naar Finisterra. Het meest westelijke punt van Europa. We zullen wel tijdig stoppen! En dan de weg naar Muxia nemen.
Dag 27 - zaterdag 26/6/10 - Negreira - Olveiroa - 35 km
We lopen in het begin van de dag even mis, hierdoor wordt onze rit 2 km langer.
Het is een mooie weg, tussen diepe wegen, de camino real, veel stenen en zandwegen en eucalyptusbomen. Het is nevelig maar warm, ideaal om te stappen.
In de verte horen we een winkelwagen en denken: ja, een brood kopen. Maar het is alleen maar vis. We komen weer dichter bij de zee. In een bar kunnen we dan toch een brood kopen. Wat later picknicken we langs de kant van de weg, op een steen. De Scandinaven passeren ons.
We twijfelen of we deze rit zouden opsplitsen, maar na een stop met elk twee drankjes, gaan we weer verder. Het is bijzonder warm.
In Olveiroa gaan we naar de albergue, want het pension is volzet. Het is een zeer speciale herberg, kleine huisjes met enkele slaapkamers, zelfs in de horreo kan je slapen! Aan de overkant van de straat is er een boerderij. Als we 's avonds in bed liggen, zorgen die voor geloei.
Het is een mooie weg, tussen diepe wegen, de camino real, veel stenen en zandwegen en eucalyptusbomen. Het is nevelig maar warm, ideaal om te stappen.
In de verte horen we een winkelwagen en denken: ja, een brood kopen. Maar het is alleen maar vis. We komen weer dichter bij de zee. In een bar kunnen we dan toch een brood kopen. Wat later picknicken we langs de kant van de weg, op een steen. De Scandinaven passeren ons.
We twijfelen of we deze rit zouden opsplitsen, maar na een stop met elk twee drankjes, gaan we weer verder. Het is bijzonder warm.
In Olveiroa gaan we naar de albergue, want het pension is volzet. Het is een zeer speciale herberg, kleine huisjes met enkele slaapkamers, zelfs in de horreo kan je slapen! Aan de overkant van de straat is er een boerderij. Als we 's avonds in bed liggen, zorgen die voor geloei.
vrijdag 25 juni 2010
Dag 26 / vrijdag 25/6/10 - Santiago de Compostela - Negreira - 22 km
Vanmorgen was de lucht bewolkt, de torens van de kathedraal zagen er helemaal anders uit.
De stad verlaten gaat makkelijker en sneller dan er in te komen. We passeren weer eucalyptusbossen, het is stevig klimmen, we hebben 2 alto's te beklimmen. De Alto do Vento en de alto do Mar de Ovellas. En het is nog warm ook.
Veel wandelaars zitten er niet meer op deze camino, de weg naar Finisterra. Ponte Maceira is verrassend mooi, een Middeleeuwse brug en magnifieke zichten in het dorp. De Rio Tambre zorgt voor afwisseling in het landschap. Af en toe wat schaduw, dat is welkom door de hitte.
Hier in Negreira komen we iets na 13 uur aan. Het is een prive albergue, splinternieuw van maart 2010. We hebben lakens en handdoeken, wat niet gebruikelijk is in een albergue. Twee wasmachines en droogkasten, waarvan we al gebruik hebben gemaakt. De droogkast niet, want door de warmte droogt alles snel buiten. Tot 18 uur waren we de enige gasten, nu komen er net twee Duitsers binnen.
Het stadje zelf is niet bijzonder. Drie parallelle straten, heel wat winkels en bars, een stenen beeld van een pelgrim. Deze plaats zal ons vooral bij blijven door deze super albergue.
Morgen gaan we weer verder op deze rustige camino.
donderdag 24 juni 2010
Rustdag 4 - donderdag 24/6/10 - Santiago de Compostela
Gisteren zijn we dan nog een heel deel van de bekenden tegengekomen. Dat was erg hartelijk. Jim em Juan trakteerden we op een biertje in het Parador! Met de anderen hebben we op het plein genoten van muziek van de "tuna", het muziekgezelschap van de universiteit. Er was dan ook nog het feest van San Juan: vuren rond de stad en muziek nog tot heel laat in onze oren... Vandaag zagen we ook nog de Koreaan (geleden van de dag van mijn verstuikte voet, een eeuwigheid dus). En vandaag Cesar, de Italiaan, en de groep Fransen, en het jonge Spaanse koppel. 
We zijn naar de pelgrimsmis gegaan deze middag. Om kwart over elf was er maar 1 zitplaats te vinden, voor de mis van twaalf uur. Het was indrukwekkend, alle nationaliteiten van de toegekomen pelgrims werden vernoemd. Het grote wierookvat werd niet gebruikt. Dat gebeurt alleen nog als een groep hiervoor extra betaalt, pech dus. We hebben er onze beloofde kaarsjes gebrand, geluk voor jullie was er nog voldoende plaats. Vanavond gaan we proberen of we gratis kunnen eten in de Parador. Vroeger was het een hospitaal voor pelgrims, en nog elke dag mogen 10 pelgrims gratis ontbijten, lunchen en dineren. Het is het beste restaurant van de stad, we willen onze kans wagen. En ja, het is ons gelukt. We waren met zeven pelgrims, het jonge Spaanse koppel dat we eerder zagen, een ouder Duits paar, een Fransman en wij. Het was erg spannend en we hebben veel gelachen. En natuurlijk ook lekker gegeten. Het was een unieke ervaring.
Morgen gaan we verder, de camino Finisterra: dat is nog een dag of 5 stappen, want we gaan ook nog naar Muxia.
woensdag 23 juni 2010
Dag 25 - woensdag 23/06/10 - Rua - Santiago de Compostela - 21,9 km
Het werden nog heel warme kilometers tot Santiago, met 3 keer een klim.
Aan de Monte de Gozo zagen we de Fin, met zijn vrouw. Hij stapte sinds Lugo met haar. De laatste 5 kilometer houdt hij voor morgen. De Fransman met wie hij meestapte is vandaag op het vliegtuig naar huis.
Het is vreemd om Santiago binnen te stappen. Het is een lange saaie weg van de rand van de stad tot aan de kathedraal.
We waren om 13.13 uur in het hart van de stad. Daar loopt het vol toeristen en de shops met allerlei prullaria bereiken hier hun hoogtepunt.
We hebben een leuke hospedia, een pension met zicht op de kathedraal! We blijven hier 2 nachten.
We kregen al onze "compostela" in het bureau voor pelgrims, het is een soort diploma dat we de camino hebben afgelegd. De mis voor pelgrims is elke dag om 12 uur in de kathedraal. We gaan dat voor morgen houden. We zullen dan ook de rituelen, zoals zovelen voor ons deden, uitvoeren.
Nu de stad een beetje verkennen. Het is ontzettend warm, voor morgen 31 graden! We hebben net een tentoonstelling gezien van een Chinese kunstenaar, met 3D-film. In een koele zaal van de universiteit.
Het was een mooi avontuur. Waarvan de indrukken nog lang zullen nablijven. Straks gaan we eens op zoek naar de pelgrims van de vorige dagen. Hopelijk treffen we er nog enkele.
Bedankt voor jullie reacties.
Aan de Monte de Gozo zagen we de Fin, met zijn vrouw. Hij stapte sinds Lugo met haar. De laatste 5 kilometer houdt hij voor morgen. De Fransman met wie hij meestapte is vandaag op het vliegtuig naar huis.
Het is vreemd om Santiago binnen te stappen. Het is een lange saaie weg van de rand van de stad tot aan de kathedraal.
We waren om 13.13 uur in het hart van de stad. Daar loopt het vol toeristen en de shops met allerlei prullaria bereiken hier hun hoogtepunt.
We hebben een leuke hospedia, een pension met zicht op de kathedraal! We blijven hier 2 nachten.
We kregen al onze "compostela" in het bureau voor pelgrims, het is een soort diploma dat we de camino hebben afgelegd. De mis voor pelgrims is elke dag om 12 uur in de kathedraal. We gaan dat voor morgen houden. We zullen dan ook de rituelen, zoals zovelen voor ons deden, uitvoeren.
Nu de stad een beetje verkennen. Het is ontzettend warm, voor morgen 31 graden! We hebben net een tentoonstelling gezien van een Chinese kunstenaar, met 3D-film. In een koele zaal van de universiteit.
Het was een mooi avontuur. Waarvan de indrukken nog lang zullen nablijven. Straks gaan we eens op zoek naar de pelgrims van de vorige dagen. Hopelijk treffen we er nog enkele.
Bedankt voor jullie reacties.
dinsdag 22 juni 2010
Dag 24 - Dinsdag 22/6/10 - Melide-Rua - 32,4 km
Het slapen verliep bijzonder slecht vorige nacht. In zo een ruimte galmde elk geluid, voetbal zorgde voor euforie en heel laat in de nacht leek het wel of er kwamen nog steeds pelgrims binnen. De slaapcontainers waren volzet, maar in de hall werden nog slaapmatten bijgezet.
Het was precies of we lagen in een Middeleeuws hospitaal...
Vanmorgen heel vroeg al begon het opstaan. We zijn dan ook maar aan de dag begonnen. Om 6.40 uur hadden we al ontbeten en begonnen we aan onze tocht.
Wat een verschil met de Primitivo. Pelgrims voor en achter ons, de hele weg. Het was een heel groot stuk door het bos, over brede lanen, leek wel de Koninklijke wandeling in het arboretum van Tervuren. Gelukkig maar, onder de bomen schaduw. Want het was erg warm vandaag. Maar ook hele delen in de vlakke zon. Dat was dodelijk.
Op dit deel kan je ook je bagage laten vervoeren. Door een taxi, of een ezel,... Het is hier erg commercieel: T-shirts en pins, petjes en tassen, alles over de camino.
We stapten voorbij Arzua, nog te vroeg om hier al te stoppen. En tussen Arzua en Santa Irene was niks om te overnachten. Dus moesten we verder.
Maar in Santa Irene waren alleen albergues, een private en een municipale, of openbare. We hadden toch liever iets meer comfort en stapten verder tot hier: Rua. We hadden gelukkig nog plaats in het hotel. Om 14.30 uur waren we hier, douchen, wat kleren uitwassen. We hebben de hele namiddag moeten recupereren van de inspanning...In het kleine dorpje heb ik van kinderen een leuk muziekinstrumentje gekocht, gemaakt van een halve notendop.
Morgen is de laatste etappe: van hier is het ongeveer 20 kilometer naar Santiago de Compostela! Op onze vijfentwintigste stapdag zullen we onze bestemming bereiken. We plannen om er twee nachten te blijven. Daarna willen we nog doorstappen naar Finisterra en Muxia.
maandag 21 juni 2010
Dag 23 - maandag 21/6/10 - Ferreira -Melide - 21 km
De camino gaat verder voor onze overnachtingsplaats. We zijn direct aan de Ponte Romana en het gaat over grote stenen paden.
Vandaag stappen we naar Melide. Het is al direct warm, we starten in short en het zal bloedheet worden. Maar we klagen niet. Het is een mooie weg vandaag. We doen nog één col. Het landschap is prachtig. We komen door kleine plaatsen. Hier wordt nog aan kleinschalige landbouw gedaan. De koeien lopen voor en achter ons. En we lopen ook door zeer diepe wegen. Meer dan onze holle wegen.
Melide: daar waar de Camino Primitivo en Frances elkaar raken. Een mega-albergue met zeker 160 slaapplaatsen. In een kongrescentrum staan containers, met slaapkamers en sanitairblokken. Welkom op de Frances!
Op aanraden van onze gids en de Spanjaarden eten we in de Pulperia Ezequiel, al generaties beroemd onder de pelgrims. Voor wie graag inktvis eet, fantastisch!!
Dag 22 - zondag 20/6/10 - Lugo - Ferreira -30 km
Vandaag gaat het naar San Roman de Retorta, een albergue met 12 plaatsen. Het begint dus erg vroeg met opstaan, vooral door de Fransen. "Ca va etre la geurre a l'albergue"...
In Lugo is er vanmorgen nergens een bar te vinden voor een ontbijt. Wel de laatste fuivers, maar die bars gaan we niet in.
Aan het kerkje van San Lazaro eten we onze picknick op, er ligt een gastenboek en een stempel: onze nummer 1 van vandaag.
Rond 10 uur zijn we aan het mooie kerkje van Burgo de San Vicente, er is een bar 100 meter van onze weg. De omweg waard: we eten er tostada con aceite con tomate, krijgen er weer een stempel en moeten nog een stevig borreltje drinken.. wow
Tegen de middag zijn we in San Roman de Retorta. Daar is alleen een bar, annex winkel. We drinken er een glaasje witte wijn en gaan dan 1 kilometer verder naar de albergue. Er zijn 11 pelgrims voor ons,het heeft geen zin om te wachten.
We gaan op onze passen terug, naar de bar. We zoeken er naar een oplossing bij een broodje met een heerlijke Galego kaas. De man van de bar belt voor ons naar een Casa Rural, 8 kilometer verder op de camino. Er is nog juist 1 kamer. Die reserveert hij voor ons.
En dan gaat het dus verder, weer langs de albergue tot de Casa da Ponte in Ferreira. We zien 2 vossen wegcrossen, het landschap wordt erg Keltisch (dat lazen we in onze gids) en de horreo's zijn hier weer helemaal anders: smaller en hoger. Als een foto lukt, kunnen jullie ze zien.
De Casa Rural is fantastisch. ´s Avonds kookt de man des huizes voor de gasten. En we horen er gekende stemmen: Raquel,Feliz, Javier en zijn vader!
In Lugo is er vanmorgen nergens een bar te vinden voor een ontbijt. Wel de laatste fuivers, maar die bars gaan we niet in.
Aan het kerkje van San Lazaro eten we onze picknick op, er ligt een gastenboek en een stempel: onze nummer 1 van vandaag.
Rond 10 uur zijn we aan het mooie kerkje van Burgo de San Vicente, er is een bar 100 meter van onze weg. De omweg waard: we eten er tostada con aceite con tomate, krijgen er weer een stempel en moeten nog een stevig borreltje drinken.. wow
Tegen de middag zijn we in San Roman de Retorta. Daar is alleen een bar, annex winkel. We drinken er een glaasje witte wijn en gaan dan 1 kilometer verder naar de albergue. Er zijn 11 pelgrims voor ons,het heeft geen zin om te wachten.
We gaan op onze passen terug, naar de bar. We zoeken er naar een oplossing bij een broodje met een heerlijke Galego kaas. De man van de bar belt voor ons naar een Casa Rural, 8 kilometer verder op de camino. Er is nog juist 1 kamer. Die reserveert hij voor ons.
En dan gaat het dus verder, weer langs de albergue tot de Casa da Ponte in Ferreira. We zien 2 vossen wegcrossen, het landschap wordt erg Keltisch (dat lazen we in onze gids) en de horreo's zijn hier weer helemaal anders: smaller en hoger. Als een foto lukt, kunnen jullie ze zien.
De Casa Rural is fantastisch. ´s Avonds kookt de man des huizes voor de gasten. En we horen er gekende stemmen: Raquel,Feliz, Javier en zijn vader!
zaterdag 19 juni 2010
Dag 21 - zaterdag 19/6/10 - O Cadavo Baleira - Lugo - 31,1 km
Het wordt een lange tocht vandaag. De eerste 5 kilometer is het klimmen, daarna is het horizontaal of dalen.
Hoewel we in de nevel starten, zien we dat het een mooie dag zal worden. We komen eerst door Vilabade, waar we de mooie kerk bezoeken. De kerkjes zijn niet altijd open, hier was men precies op de pelgrims aan het wachten. We krijgen er een stempel en krijgen de raad om in Castroverde nog iets te drinken in een bar of in een winkel iets te kopen, daarna komen we tot Lugo niets meer tegen.
Goede raad dus opgevolgd: in Bar Maildo drinken we iets terwijl een man op de gokmachine speelt... We hebben een picknick mee voor straks. We ritsen onze broeken af, de zon komt er door en de camino brengt ons ook vandaag langs mooie wegen.
Onderweg komen we toch nog een automaat tegen met warme em koude dranken, nootjes, olijven, koekjes,... Goed gezien!
In Santa Maria de Gondar passeert een man met 3 koeien, hij op de fiets, heel romantisch.
Onze picknick voor vandaag: broodjes, kaas, tonijn (nog van Santoña), fruitsap,...
Verder op onze weg horen we in de verte een muziekfeest en schoten, ... Er wordt veel gefeest in Spanje, ter ere van vele heiligen.
Lugo kondigt zich aan: gekleurde hoge gebouwen op een heuvelrug. We volgen de gele pijlen en komen aan de albergue. Nauwelijks een kwartier later dan gisteren en veel meer kilometers afgelegd.
Zoals steeds douchen en onze bedden installeren. De pelgrims komen één voor één binnen. Iedereen vond het een mooie tocht, voor sommigen was de afstand te lang. Van hier is het nog 102 kilometer naar Santiago. Nog even en dan komen we op de Camino Frances, voor de pelgrims die deze weg stappen klinkt dat niet zo goed: het is er veel drukker.
Lugo is een Romeinse stad, straks gaan we nog over de omwalling wandelen, de enige complete omwalling met meer dan 80 poorten!
Hoewel we in de nevel starten, zien we dat het een mooie dag zal worden. We komen eerst door Vilabade, waar we de mooie kerk bezoeken. De kerkjes zijn niet altijd open, hier was men precies op de pelgrims aan het wachten. We krijgen er een stempel en krijgen de raad om in Castroverde nog iets te drinken in een bar of in een winkel iets te kopen, daarna komen we tot Lugo niets meer tegen.
Goede raad dus opgevolgd: in Bar Maildo drinken we iets terwijl een man op de gokmachine speelt... We hebben een picknick mee voor straks. We ritsen onze broeken af, de zon komt er door en de camino brengt ons ook vandaag langs mooie wegen.
Onderweg komen we toch nog een automaat tegen met warme em koude dranken, nootjes, olijven, koekjes,... Goed gezien!
In Santa Maria de Gondar passeert een man met 3 koeien, hij op de fiets, heel romantisch.
Onze picknick voor vandaag: broodjes, kaas, tonijn (nog van Santoña), fruitsap,...
Verder op onze weg horen we in de verte een muziekfeest en schoten, ... Er wordt veel gefeest in Spanje, ter ere van vele heiligen.
Lugo kondigt zich aan: gekleurde hoge gebouwen op een heuvelrug. We volgen de gele pijlen en komen aan de albergue. Nauwelijks een kwartier later dan gisteren en veel meer kilometers afgelegd.
Zoals steeds douchen en onze bedden installeren. De pelgrims komen één voor één binnen. Iedereen vond het een mooie tocht, voor sommigen was de afstand te lang. Van hier is het nog 102 kilometer naar Santiago. Nog even en dan komen we op de Camino Frances, voor de pelgrims die deze weg stappen klinkt dat niet zo goed: het is er veel drukker.
Lugo is een Romeinse stad, straks gaan we nog over de omwalling wandelen, de enige complete omwalling met meer dan 80 poorten!
Dag 20 - vrijdag 18/6/10 - Padron - O Cadavo Baleira - 22 km
Ons ontbijt wordt vandaag klaargemaakt door de "protecion civil", de beheerders van de albergue. Heel slappe koffie, eerder leche con caffe.
Vandaag staan er 3 klims op ons programma: Alto de Montouto, Alto de Fontaneira, Alto de Corballin.
Op de Montouto is een ruïne van een Middeleeuws hospitaal, waar de pelgrims verzorgd werden. Ideale plek om even uit te rusten en van het uitzicht te genieten.
In Paradelva hebben we een terrasje: bij onze kop koffie krijgen we een glas fruitsap.
De tweede klim was erg zwaar, er kwam maar geen eind aan, het zweet drupte van ons gelaat. We stapten over een rotsige rivierbedding, niet makkelijk. Achteraf hoorden we van de andere pelgrims dat dit voor hen ook een moeilijk stuk was!
We picknicken weer in de schaduw van een kerkje en daarna in de bar/winkel een koffie gedronken. Hier spreekt men Gallicisch, echt niet verstaanbaar. Als ik de rekening betaal, zegt hij iets als "als de vrouw betaalt, is het weer goed".
Na onze derde klim vinden we het tijd voor een citroenijsje. Het is ook heel warm!
In O Cadavo Baleira komen we aan de albergue om half drie, dit is de hilton van de albergues. Wij hebben er een kamer met 2 bedden. De anderen liggen in 2 zaaltjes. De Italiaan, die als laatste komt, heeft geen plaats meer...
De huizen in deze stad zijn van een witte steen, de stenen waar we de hele weg over gestapt hebben.
Vandaag staan er 3 klims op ons programma: Alto de Montouto, Alto de Fontaneira, Alto de Corballin.
Op de Montouto is een ruïne van een Middeleeuws hospitaal, waar de pelgrims verzorgd werden. Ideale plek om even uit te rusten en van het uitzicht te genieten.
In Paradelva hebben we een terrasje: bij onze kop koffie krijgen we een glas fruitsap.
De tweede klim was erg zwaar, er kwam maar geen eind aan, het zweet drupte van ons gelaat. We stapten over een rotsige rivierbedding, niet makkelijk. Achteraf hoorden we van de andere pelgrims dat dit voor hen ook een moeilijk stuk was!
We picknicken weer in de schaduw van een kerkje en daarna in de bar/winkel een koffie gedronken. Hier spreekt men Gallicisch, echt niet verstaanbaar. Als ik de rekening betaal, zegt hij iets als "als de vrouw betaalt, is het weer goed".
Na onze derde klim vinden we het tijd voor een citroenijsje. Het is ook heel warm!
In O Cadavo Baleira komen we aan de albergue om half drie, dit is de hilton van de albergues. Wij hebben er een kamer met 2 bedden. De anderen liggen in 2 zaaltjes. De Italiaan, die als laatste komt, heeft geen plaats meer...
De huizen in deze stad zijn van een witte steen, de stenen waar we de hele weg over gestapt hebben.
donderdag 17 juni 2010
Dag 19 - donderdag 17/6/10 - Grandas de Salime - Padron - 27,2 km
Eindelijk, de dag begint goed: het is mooi weer! We kunnen de regenkappen wegsteken en genieten van deze verbetering.
Vandaag gaan we van Asturië naar de volgende provincie Galicië. Hiervoor moeten we weer een col over, de Alto de Aceita op 1.030 meter.
De weg van Grandas de Salima naar het eerste plaatsje Castro is erg nat. We ploeteren alweer door de modder, komen aan waadplaatsen voor het vee, beetje moerassig.
Castro is een mooie plek, met een archeologisch museum. Daar kunnen we alleen maar van de buitenkant genieten, het is natuurlijk nog gesloten. De grote groep pelgrims heeft in Castro overnacht in een privé albergue en we zijn verrast dat ze nu pas starten. Wij hebben dan al 5,5 km afgelegd. De hele dag zullen we in mekaars nabijheid stappen, dan zien we elkaar weer in een volgende bar of passeren zij ons als we even wat uitrusten.
Op de bergpas staat het vol windmolens en we hebben een fantastisch zicht met dit weer. Om 11 uur komen we aan de grens tussen Asturië en Galicië en vanaf nu is het even oppassen: de schelpen staan in deze provincie net andersom dan we gewoon zijn. We moeten nu in de richting van de stralen.
De camino loopt naast de grote baan op een aparte stapstrook. Het lijkt soms op Zweden of Finland. En het is zalig warm!
Om iets na drie uur zijn we in A Fonsagrada. Naast de kerk is een leuke opvang voor de pelgrims waar we onze stempel voor vandaag krijgen. Er is fris water en veel informatie over de camino met alle albergues onderweg en een plan van Santiago. We komen nu dichterbij. Vanaf nu staan de af te leggen kilometers naar Santiago de Compostela op de paaltjes, met een nauwkeurigheid van drie cijfers na de komma.
Na een stop in het stadje A Fonsagrada gaan we anderhalve kilometer verder naar de albergue in Padron. Deze wordt opengehouden door de civiele bescherming. Er is een wasmachine, een droogkast, ze zorgen er voor een ontbijt, de kamers en het sanitair zijn helemaal in orde.
Na de douche en de dagelijkse was stappen we terug naar A Fonsagrada (dus tel maar 4 km bij onze dagtrip) voor internet en straks nog iets eten.
woensdag 16 juni 2010
Dag 18 - woensdag 16/6/10 - Berducedo - Grandas de Salime - 20 km
Vandaag ontbijten we van ons eigen proviand. En daarna in de plaatselijke bar drinken we nog iets warm. Het zal nodig zijn, want het is erg nat!! Alweer. Omdat we de weg kennen van hier naar La Mesa, beslissen we de baan te volgen. Niet meer door het bos met de drassige wegen, niet meer over de stenen paden, niet meer door de koeienvlaaien,...
We nemen de AS14, een kronkelbaan van 20 kilometer lang, daardoor ontwijken we ook de erg sterke afdaling na La Mesa. In de Spaanse gids staat die met uitroeptekens aangeduid. Met dat natte weer hebben we liever een wat steviger ondergrond.
Aan de stuwdam komen we even op adem bij een warme drank. De hele weg kletste de regen in ons gezicht. We zijn best blij als we in de krant lezen dat er voor morgen beter weer is voorzien.
Vanaf hier gaat de camino ook over deze baan. We blijven aan een tempo van 11 minuten per kilometer stappen. Om 12.30 uur komen we aan in Grandas de Salime. We zoeken hier te overnachten. De anderen gaan iets verder naar Castro.
In Grandas de Salime is een etnografisch museum. Op deze plaats werd de eerste zaag uitgevonden! We zijn er de enige bezoekers en we hebben 2 gidsen die ons alles tonen. Als de foto's lukken, laten we jullie mee genieten. De Spanjaarden zitten allemaal voor hun TV naar voetbal te kijken en moeten toezien dat Zwitserland er 1-0 van maakt.
Nu is het even achter de PC zitten om jullie op de hoogte te houden en later op de avond zitten we aan tafel.
Morgen stappen we een volgende provincie in, Asturië is dan doorgelopen. Daar wachten ons weer nieuwe landschappen. De zon is er ondertussen een beetje, we hebben er zin in.
We nemen de AS14, een kronkelbaan van 20 kilometer lang, daardoor ontwijken we ook de erg sterke afdaling na La Mesa. In de Spaanse gids staat die met uitroeptekens aangeduid. Met dat natte weer hebben we liever een wat steviger ondergrond.
Aan de stuwdam komen we even op adem bij een warme drank. De hele weg kletste de regen in ons gezicht. We zijn best blij als we in de krant lezen dat er voor morgen beter weer is voorzien.
Vanaf hier gaat de camino ook over deze baan. We blijven aan een tempo van 11 minuten per kilometer stappen. Om 12.30 uur komen we aan in Grandas de Salime. We zoeken hier te overnachten. De anderen gaan iets verder naar Castro.
In Grandas de Salime is een etnografisch museum. Op deze plaats werd de eerste zaag uitgevonden! We zijn er de enige bezoekers en we hebben 2 gidsen die ons alles tonen. Als de foto's lukken, laten we jullie mee genieten. De Spanjaarden zitten allemaal voor hun TV naar voetbal te kijken en moeten toezien dat Zwitserland er 1-0 van maakt.
Nu is het even achter de PC zitten om jullie op de hoogte te houden en later op de avond zitten we aan tafel.
Morgen stappen we een volgende provincie in, Asturië is dan doorgelopen. Daar wachten ons weer nieuwe landschappen. De zon is er ondertussen een beetje, we hebben er zin in.
Dag 17 - dinsdag 16/6/10 - Pola de Allande - Berducedo - 20,9 km
We ontbijten in ons hotel en zijn om 7.40 uur al op weg. Het regent weer, de regenkappen gaan direct aan.
Vandaag gaan we over de col Puerto de Palo van 1.146 meter, stevig klimmen dus. Jammer dat het zo nevelig is, het landschap laat zich raden. Het is constant omhoog gaan, de camino is prachtig.
Tegen de middag schuilen we even in een bar, de natte regenhoezen laten we buiten over de stokken hangen. De man serveert ons de beste boterhammen... Even later komt ook de groep Spanjaarden binnen. De bar is direct gevuld met al dat lawaai en de natte rugzakken.
Hierna gaan we verder tot Berducedo, waar we in het kleine winkeltje wat voorraad inslaan. We gaan naar La Mesa en daar is niets te eten. Tegen 14 uur komen we aan in La Mesa: de Fransen zijn al in de albergue. Direct zien we wat we niet willen zien: dit is een vochtige plek, de muren staan vol zwarte schimmel. Had dat op internet gelezen maar vergeten dat het hier was...
Verder is in het dorp nog een casa rural, dan maar daar naartoe. Maar de overboervrouw komt ons waarschuwen: Helena ligt in het ziekenhuis, hier is geen kamer te vinden. Onthutst gaan we terug naar de albergue. De Fransen berusten in hun lot, wij doen al een kleine was en schrobben de schoenen schoon.
Dan volgen de Spanjaarden, zij willen hier ook niet blijven. Na heel wat gepalaver en getelefoneer beslissen we met 7 om een taxi te nemen, terug naar Berducedo. Daar is een openbare en een privé albergue.
Zo komen we dus 5 kilometer terug in Berducedo in een zeer mooie albergue die we met gekenden delen. 's Avonds eten we samen in "la cuelpe de maria" en hebben een gezellige avond.
Dat we morgen 5 kilometer meer zullen stappen, is niet eens erg.
Vandaag gaan we over de col Puerto de Palo van 1.146 meter, stevig klimmen dus. Jammer dat het zo nevelig is, het landschap laat zich raden. Het is constant omhoog gaan, de camino is prachtig.
Tegen de middag schuilen we even in een bar, de natte regenhoezen laten we buiten over de stokken hangen. De man serveert ons de beste boterhammen... Even later komt ook de groep Spanjaarden binnen. De bar is direct gevuld met al dat lawaai en de natte rugzakken.
Hierna gaan we verder tot Berducedo, waar we in het kleine winkeltje wat voorraad inslaan. We gaan naar La Mesa en daar is niets te eten. Tegen 14 uur komen we aan in La Mesa: de Fransen zijn al in de albergue. Direct zien we wat we niet willen zien: dit is een vochtige plek, de muren staan vol zwarte schimmel. Had dat op internet gelezen maar vergeten dat het hier was...
Verder is in het dorp nog een casa rural, dan maar daar naartoe. Maar de overboervrouw komt ons waarschuwen: Helena ligt in het ziekenhuis, hier is geen kamer te vinden. Onthutst gaan we terug naar de albergue. De Fransen berusten in hun lot, wij doen al een kleine was en schrobben de schoenen schoon.
Dan volgen de Spanjaarden, zij willen hier ook niet blijven. Na heel wat gepalaver en getelefoneer beslissen we met 7 om een taxi te nemen, terug naar Berducedo. Daar is een openbare en een privé albergue.
Zo komen we dus 5 kilometer terug in Berducedo in een zeer mooie albergue die we met gekenden delen. 's Avonds eten we samen in "la cuelpe de maria" en hebben een gezellige avond.
Dat we morgen 5 kilometer meer zullen stappen, is niet eens erg.
maandag 14 juni 2010
Dag 16 - maandag 14 juni 2010 - Tineo-Pola de Allande - 34 km
Met een grotere groep pelgrims, is het opstaan altijd wat chaotischer. Er zijn er die al ruim voor zes uur beginnen op te staan, slaapzak inplooien, allerhande zakjes in de rugzak proppen, nog eens door de zaal lopen,... en slechts 2 toiletten, 2 wasbakken, 2 douches voor 30 man.
Ook vandaag ontbijten we in een bar, vandaag met citroenthee, tostada con marmelada, boccadillo,... en de hele groep Spanjaarden doen hetzelfde.
Omdat de camino er erg nat bij ligt, en in onze gids al gesproken wordt over een "waadplaats" waar we eerst doorgaan, en heel Asturië nog ondergelopen is, kiezen we vandaag voor droge voeten: we nemen de baan naar Pola de Allande. Qua verkeer valt dat best mee op de AS217. We komen door kleine "dorpjes", waar we welgeteld 1 cafeetje tegenkomen. Gelukkig maar dat we daar een koffietje dronken, voor de rest van de weg is er niks meer.
We zien een aantal fietsers die ook de camino afleggen, ook voor hen is het een zware klus door de regen, bergop, bergaf,...
's Middags eten we, op een bankje in een bushokje, onze picknick op: een brood gevuld met vlees en tomaten, zware kost.
We zien nog een vos die de weg oversteekt, de fotograaf is te laat om dat voor jullie vast te leggen. De horreo's veranderen hier van uitzicht: ipv 4 zijn er nu 6 of 8 palen. Vandaag klaart het af en toe wat op, we kunnen wat meer van het landschap zien. Hier zijn ook gestapelde muurtjes om de weiden af te bakenen, typisch voor dit deel van Asturië.
Om kwart over drie zijn we hier in Pola de Allande. We kiezen vandaag voor het comfort van het hotel "Nueva Allandesa", ook omdat de keuken zo gerenommeerd is. Later op de avond zullen we dat eens uittesten.
Het eten was zeer lekker! Na de toastjes met huisgemaakte paté aten we "potas", een soort soep met zwarte pens, een specialiteit van het huis en de familie. Dan volgde een groentegerecht met tomatensaus. Volgde nog een gerecht met kool en vlees. Als "postre" kwam er kaastaart en chocoladetaart...
Er moest geen gaatje in de ceintuur bijgemaakt worden. Van deze camino gaan we geen gram verliezen...
Ook vandaag ontbijten we in een bar, vandaag met citroenthee, tostada con marmelada, boccadillo,... en de hele groep Spanjaarden doen hetzelfde.
Omdat de camino er erg nat bij ligt, en in onze gids al gesproken wordt over een "waadplaats" waar we eerst doorgaan, en heel Asturië nog ondergelopen is, kiezen we vandaag voor droge voeten: we nemen de baan naar Pola de Allande. Qua verkeer valt dat best mee op de AS217. We komen door kleine "dorpjes", waar we welgeteld 1 cafeetje tegenkomen. Gelukkig maar dat we daar een koffietje dronken, voor de rest van de weg is er niks meer.
We zien een aantal fietsers die ook de camino afleggen, ook voor hen is het een zware klus door de regen, bergop, bergaf,...
's Middags eten we, op een bankje in een bushokje, onze picknick op: een brood gevuld met vlees en tomaten, zware kost.
We zien nog een vos die de weg oversteekt, de fotograaf is te laat om dat voor jullie vast te leggen. De horreo's veranderen hier van uitzicht: ipv 4 zijn er nu 6 of 8 palen. Vandaag klaart het af en toe wat op, we kunnen wat meer van het landschap zien. Hier zijn ook gestapelde muurtjes om de weiden af te bakenen, typisch voor dit deel van Asturië.
Om kwart over drie zijn we hier in Pola de Allande. We kiezen vandaag voor het comfort van het hotel "Nueva Allandesa", ook omdat de keuken zo gerenommeerd is. Later op de avond zullen we dat eens uittesten.
Het eten was zeer lekker! Na de toastjes met huisgemaakte paté aten we "potas", een soort soep met zwarte pens, een specialiteit van het huis en de familie. Dan volgde een groentegerecht met tomatensaus. Volgde nog een gerecht met kool en vlees. Als "postre" kwam er kaastaart en chocoladetaart...
Er moest geen gaatje in de ceintuur bijgemaakt worden. Van deze camino gaan we geen gram verliezen...
Dag 15 - zondag 13 juni 2010 - Salas-Tineo - 19 km
We vertrekken als eersten uit de albergue. Ontbijten doen we in Bar Berlin, waar ze al om 7 uur opendoen voor ons.
Het regent, maar we zijn blij dat we ook weer stappen. Het begint met een serieuse klim, door bos en dan komen de modderwegskes.
Volgens onze gids zal het landschap veranderen. Het zal zich op een verrassende wijze aan ons tonen. Maar we blijven in de nevel. De hele lange dag.
Er worden hier nieuwe autostrades aangelegd. Onze camino wordt hier en daar afgeleid.
In La Espina houden we een eerste stop, in een bar, annex winkel,... Vandaag hebben we geen te lange rit, dus kunnen we beter af en toe eens iets warms drinken. Het is maar 9 graden! Spanje in juni... Hier spreken ze van de de 40ste mei.
We gaan verder door de regen en modder tot El Pedregal. Het hele dorp is op zijn zondag's gekleed, drinken iets in de bar (ja wij ook weer) en wat later stappen ze allemaal naar de kerk. Men geeft ons de raad om vanaf hier de baan te volgen tot Tineo. De kleine wegen zijn onvoorspelbaar.
Zo komen we in Tineo aan, we halen de sleutel van de albergue. En dan naar Hotel Don Miguel, waar we lekker eten. In Tineo wordt jaarlijks een belangrijke kookwedstrijd gehouden. We proeven dat deze kok er ook wat van kan.
De albergue loopt ongeveer vol: de 15 stapelbedden zijn bijna bezet. Het lukt niet om de kledij te drogen, daarvoor is het hier te kil. We zullen morgen weer met de gewassen spullen aan de rugzak verdergaan. Ook dat is de camino.
Er is weer erg gesnurkt vannacht. Het schijnt dat ik het was...
"Ze hebben een lijn getrokken om een nieuwe weg te maken. Om nog sneller met de auto hier te geraken. Het landschap heeft niet om die weg gevraagd..."
Het regent, maar we zijn blij dat we ook weer stappen. Het begint met een serieuse klim, door bos en dan komen de modderwegskes.
Volgens onze gids zal het landschap veranderen. Het zal zich op een verrassende wijze aan ons tonen. Maar we blijven in de nevel. De hele lange dag.
Er worden hier nieuwe autostrades aangelegd. Onze camino wordt hier en daar afgeleid.
In La Espina houden we een eerste stop, in een bar, annex winkel,... Vandaag hebben we geen te lange rit, dus kunnen we beter af en toe eens iets warms drinken. Het is maar 9 graden! Spanje in juni... Hier spreken ze van de de 40ste mei.
We gaan verder door de regen en modder tot El Pedregal. Het hele dorp is op zijn zondag's gekleed, drinken iets in de bar (ja wij ook weer) en wat later stappen ze allemaal naar de kerk. Men geeft ons de raad om vanaf hier de baan te volgen tot Tineo. De kleine wegen zijn onvoorspelbaar.
Zo komen we in Tineo aan, we halen de sleutel van de albergue. En dan naar Hotel Don Miguel, waar we lekker eten. In Tineo wordt jaarlijks een belangrijke kookwedstrijd gehouden. We proeven dat deze kok er ook wat van kan.
De albergue loopt ongeveer vol: de 15 stapelbedden zijn bijna bezet. Het lukt niet om de kledij te drogen, daarvoor is het hier te kil. We zullen morgen weer met de gewassen spullen aan de rugzak verdergaan. Ook dat is de camino.
Er is weer erg gesnurkt vannacht. Het schijnt dat ik het was...
"Ze hebben een lijn getrokken om een nieuwe weg te maken. Om nog sneller met de auto hier te geraken. Het landschap heeft niet om die weg gevraagd..."
Dag 14 - zaterdag 12 juni 2010 - Grado-Salas
We twijfelen: toch nog een etappe de bus nemen of weer gaan stappen? We zijn alvast om 6.30 uur opgestaan. Verjaren of niet, we moeten verder geraken.
Het regent wel minder, maar hoe liggen de wandelwegen er bij? Staan we dadelijk tot aan onze knieën in het water? De beelden van op TV en uit de kranten zijn onthutsend. We zullen vandaag nog eens de bus nemen.
En net voor we de bus opstappen, gaat de winkel met nordic wandelstokken open. Ik koop er 4 rubber dopjes. We kunnen weer geruisloos verder.
Onderweg met de bus zijn delen van de weg afgesloten omwille van het wegdek dat naar beneden gestort is door de hevige regenval. We hebben een goede beslissing genomen.
We zijn als eersten in de albergue natuurlijk. We mogen er pas om 13 uur in, we laten onze rugzakken in de bar staan. Ondertussen verkennen we het stadje. Nu hebben we tijd voor het "Museo Preromanico San Martin", het nieuwe wandelpad naast het water, een wandeling tot aan de kaasmakerij,...
In de albergue, een nieuwe met 2 kamers van 8 bedden, delen we de kamer met een Amerikaan en een Spanjaard die ook stappen en verder 4 fietsers. Ik als enige vrouw tussen 7 manne. De andere kamer is gevuld met de Spanjaarden: dat doen ze luidruchtig en laat.
Wij eten onze menu pelegrino in Bar Campa. Morgen willen we echt weer op stap.
Het regent wel minder, maar hoe liggen de wandelwegen er bij? Staan we dadelijk tot aan onze knieën in het water? De beelden van op TV en uit de kranten zijn onthutsend. We zullen vandaag nog eens de bus nemen.
En net voor we de bus opstappen, gaat de winkel met nordic wandelstokken open. Ik koop er 4 rubber dopjes. We kunnen weer geruisloos verder.
Onderweg met de bus zijn delen van de weg afgesloten omwille van het wegdek dat naar beneden gestort is door de hevige regenval. We hebben een goede beslissing genomen.
We zijn als eersten in de albergue natuurlijk. We mogen er pas om 13 uur in, we laten onze rugzakken in de bar staan. Ondertussen verkennen we het stadje. Nu hebben we tijd voor het "Museo Preromanico San Martin", het nieuwe wandelpad naast het water, een wandeling tot aan de kaasmakerij,...
In de albergue, een nieuwe met 2 kamers van 8 bedden, delen we de kamer met een Amerikaan en een Spanjaard die ook stappen en verder 4 fietsers. Ik als enige vrouw tussen 7 manne. De andere kamer is gevuld met de Spanjaarden: dat doen ze luidruchtig en laat.
Wij eten onze menu pelegrino in Bar Campa. Morgen willen we echt weer op stap.
vrijdag 11 juni 2010
Dag 13 - vrijdag 11/6/10 - Oviedo - Grado
We zullen het maar direct bekennen: we zijn in Grado maar we hebben dat niet te voet gedaan. Heel Asturië zit in noodweer: regen, regen,...
De kranten staan vol over het noodweer in Asturië
We hebben een "deja-vu", dit lijkt erg op 2008...
We hebben de bus genomen naar deze plek, 45 minuten rijden. Het openbaar vervoer is hier goed geregeld. De bussen zijn zeer comfortabel en de prijs erg laag. Het is geen excuus om voortaan de bus te nemen, maar vandaag maakten we toch graag een uitzondering. Ze zeggen dat het zondag zou beteren, maar of dat echt zo is??
Net kwamen we de Zuid-Amerikaanse jongen tegen, die is wel aan het stappen. Hij doet nu nog 9 km verder naar een klooster. Hij zei dat het een mooie weg was, hij liet ons enkele foto's zien met stromende wegskes...
We hopen gauw weer op de weg te zijn. We komen meer in de bergen en willen het toch graag veilig houden. We houden jullie op de hoogte.
Ah ja, de dopjes voor de stokken pasten niet. We zijn nog steeds zoekende.
woensdag 9 juni 2010
Rustdag 3 - donderdag 10/6/10 - Oviedo
Vanmorgen moesten we nergens voor opstaan. Het kletteren van de regen kan ons niet deren. We hebben vandaag onze rustdag in Oviedo.
Eerst zijn we de straat overgelopen onder de plensbui, voor een ontbijt. Daarna hebben we het Museum "des Belles Artes" bezocht. Veel Spaanse kunstenaars: Goya, Picasso, Velasquez, Murillo, de Ribera,... maar ook enkele werken van P.P. Rubens en andere anonieme Flamenco. We kwamen er onze Spaanse vrienden-pelgrims tegen. Ze mogen omwille van het slechte weer ook langer in de albergue blijven.
Er wordt nog regen voorspeld tot zondag, als dat waar is,... We kunnen natuurlijk niet zoveel dagen in Oviedo blijven. We zien wel hoe we verder geraken.
In de Mercado hebben we onze ogen uitgekeken op de eetwaren: blinkende vissen, diverse vleeswaren (magen en andere ingewanden) - Peter Goossens zou hier zijn hartje kunnen ophalen. We kochten er noten, abrikozen en vijgen, ideale krachtvoer voor de camino. En bij het buitengaan een parapluutje. Ongelooflijk hoe nat je wordt zonder.
We gaan nog eens even in de Kathedraal, wat een indrukwekkend gebouw. Er komen steeds nieuwe pelgrims toe, maar ook groepen toeristen, Japanners,...
Deze namiddag zijn we in de "El Corte Ingles" op zoek gegaan naar de wandelrubbers. Helaas, die vonden we niet. (In een ijzerhandel kopen we als alternatief 2 dopjes voor stoelen) Er was wel een hele afdeling speciaal voor de Santiagogangers. Er staat ook een PC voor de pelgrims om hun mails te lezen/schrijven.
Het is nu wat minder aan het regenen. Het is nog niet de "tirimiri", de zachte motregen. We blijven hopen dat het morgen toch stapweer wordt.
Dag 12 - woensdag 9/6/10 - Vega de Sariego - Oviedo - 27,6 km
In de albergue staat heel de kamer tegelijk op. Ook de Spanjaard met zijn hondje. Na ons ontbijt vertrekken we: regenhoezen over de rugzak en wij onder de regencape.
We stappen langs de baan, vandaag is het een "gemakkelijke" etappe, een klein beetje dalend en steeds over asfalt.
Hebben we al verteld dat ook Lou Reed hier is? En de Hotknives, Herman van Veen, het orkest van Klara,... We stappen met muziek in de oren, op een MP3-spelertje geraken meer dan 1000 nummers. Dat kan goed doen op zo een regendag...
In Pola de Siero komen we de andere pelgrims tegen: zij hebben hier ontbeten, wij zijn aan onze eerste koffie toe. 10 kilometer afgelegd. Maar de tocht is zwaarder dan gedacht, Trees heeft nu ook pijn aan het rechterscheenbeen... en de asfalt doet er geen goed aan.
Aan de Ermita voor Granda eten we onze picknick op, het is weer wat gestopt met regenen. De Spanjaarden komen ons weer voorbijgestapt, ze hebben nu alledrie ook zere voeten.
In Colloto maken we weer mee dat we gratis pinxtos krijgen bij onze drank. De mensen langs de weg leven echt mee met de stappende pelgrims.
Het wordt nog een lange weg tot in het centrum van Oviedo. Het eindpunt is de kathedraal, die speciaal voor de gelegenheid helemaal op het hoogste punt is gebouwd!
We gaan op zoek naar een pension, we willen twee dagen blijven in de stad en passen voor de albergue. Misschien zien we de Spaanse pelgrims niet meer dadelijk terug.
Oviedo is de startplaats voor de Camino Primitivo. Een zekere Alfonso heeft als eerste de weg naar Santiago van hieruit aangevat. Velen starten dan ook hun camino vanaf hier. We zijn de volgende dagen waarschijnlijk met meer op de weg.
In de kathedraal halen we onze stempel. Hier hangt ook een lijkwade, net zoals in Turijn.
Morgen wordt een rustdag. Dan gaan we op zoek naar nieuwe "tsjoepkes" voor de wandelstokken. Heeft iemand ooit gezegd hoeveel kilometers je hiermee kan afleggen? We lopen al enkele dagen in een ritme van voortdurend getik: de rubber dopjes zijn helemaal doorgesleten en dringend aan vervanging toe.
Een extra kaartje voor het fototoestel hebben we al gevonden. Wees geust, er wordt nog actief gefotografeerd. Hier in het "telecentros" mogen we geen USBverbinding maken. Het uploaden zal voor een andere keer zijn.
We stappen langs de baan, vandaag is het een "gemakkelijke" etappe, een klein beetje dalend en steeds over asfalt.
Hebben we al verteld dat ook Lou Reed hier is? En de Hotknives, Herman van Veen, het orkest van Klara,... We stappen met muziek in de oren, op een MP3-spelertje geraken meer dan 1000 nummers. Dat kan goed doen op zo een regendag...
In Pola de Siero komen we de andere pelgrims tegen: zij hebben hier ontbeten, wij zijn aan onze eerste koffie toe. 10 kilometer afgelegd. Maar de tocht is zwaarder dan gedacht, Trees heeft nu ook pijn aan het rechterscheenbeen... en de asfalt doet er geen goed aan.
Aan de Ermita voor Granda eten we onze picknick op, het is weer wat gestopt met regenen. De Spanjaarden komen ons weer voorbijgestapt, ze hebben nu alledrie ook zere voeten.
In Colloto maken we weer mee dat we gratis pinxtos krijgen bij onze drank. De mensen langs de weg leven echt mee met de stappende pelgrims.
Het wordt nog een lange weg tot in het centrum van Oviedo. Het eindpunt is de kathedraal, die speciaal voor de gelegenheid helemaal op het hoogste punt is gebouwd!
We gaan op zoek naar een pension, we willen twee dagen blijven in de stad en passen voor de albergue. Misschien zien we de Spaanse pelgrims niet meer dadelijk terug.
Oviedo is de startplaats voor de Camino Primitivo. Een zekere Alfonso heeft als eerste de weg naar Santiago van hieruit aangevat. Velen starten dan ook hun camino vanaf hier. We zijn de volgende dagen waarschijnlijk met meer op de weg.
In de kathedraal halen we onze stempel. Hier hangt ook een lijkwade, net zoals in Turijn.
Morgen wordt een rustdag. Dan gaan we op zoek naar nieuwe "tsjoepkes" voor de wandelstokken. Heeft iemand ooit gezegd hoeveel kilometers je hiermee kan afleggen? We lopen al enkele dagen in een ritme van voortdurend getik: de rubber dopjes zijn helemaal doorgesleten en dringend aan vervanging toe.
Een extra kaartje voor het fototoestel hebben we al gevonden. Wees geust, er wordt nog actief gefotografeerd. Hier in het "telecentros" mogen we geen USBverbinding maken. Het uploaden zal voor een andere keer zijn.
dinsdag 8 juni 2010
Dag 11 - dinsdag 8/6/10 - Sebrayo - La Vega de Sariego - 23,6 km
Vanmorgen waren we al om zeven uur op stap.
We gaan langs Villaviciosa, enkele kilometers verder dan het dorp waar we sliepen in de albergue. We vinden er een internetzuil, met munten en vullen hier de blog aan. Zo zijn we gauw een uurtje bezig.
Op de etappe van vandaag zullen we veel klimmen. Er liggen ook heel wat Preromaanse kerkjes op onze weg.
We krijgen de splitsing voor de twee camino's: del Norte verder langs de kust en de Primitivo, naar het binnenland toe.
Aan het Monasterio San Salvador de Valdedios houden we even halt. Hier slapen ook enkele pelgrims, wij zetten onze weg verder. Van het klooster wegstappen is een bijzondere klim tot op 400 meter. In onze gids is er sprake van "une piste qui monte fermement", dat is erg duidelijk gezegd. Zou het woord afkomstig zijn van firmament, want we zijn bijna tot de hemel geklommen...
Beetje regen voor het einde van de etappe, met regenhoes komen we aan in de albergue van La Vega de la Sariego. Hier opnieuw bekenden van onderweg.
Hier in het dorp vinden we een winkel, een bar, een apotheek en belangrijk: een telecentros, hoera we kunnen weer op internet. Na onze douche en dagelijkse was haasten we ons naar deze plek en vullen er de foto-albums aan.
"And I said to myself, what a wonderfull world."
We gaan langs Villaviciosa, enkele kilometers verder dan het dorp waar we sliepen in de albergue. We vinden er een internetzuil, met munten en vullen hier de blog aan. Zo zijn we gauw een uurtje bezig.
Op de etappe van vandaag zullen we veel klimmen. Er liggen ook heel wat Preromaanse kerkjes op onze weg.
We krijgen de splitsing voor de twee camino's: del Norte verder langs de kust en de Primitivo, naar het binnenland toe.
Aan het Monasterio San Salvador de Valdedios houden we even halt. Hier slapen ook enkele pelgrims, wij zetten onze weg verder. Van het klooster wegstappen is een bijzondere klim tot op 400 meter. In onze gids is er sprake van "une piste qui monte fermement", dat is erg duidelijk gezegd. Zou het woord afkomstig zijn van firmament, want we zijn bijna tot de hemel geklommen...
Beetje regen voor het einde van de etappe, met regenhoes komen we aan in de albergue van La Vega de la Sariego. Hier opnieuw bekenden van onderweg.
Hier in het dorp vinden we een winkel, een bar, een apotheek en belangrijk: een telecentros, hoera we kunnen weer op internet. Na onze douche en dagelijkse was haasten we ons naar deze plek en vullen er de foto-albums aan.
"And I said to myself, what a wonderfull world."
einde van de Camino del Norte
We zijn vandaag aan het einde van de Camino del Norte. Straks komt de splitsing voor de Primitivo. Hier gaan sommigen verder langs de kust.
Gisteren hadden we 255,5 km gestapt. Dat is zoveel als we in 2008 op het eerste deel hebben gedaan.
Internetten is niet steeds mogelijk. Hier staan we nu in een bakkerij, en aan een zuil met munten kunnen we wat bijschrijven. Foto's opladen gaat niet, even geduld dus. Onze eerste fotokaartje van 4GB is vol!!
Groeten uit Asturë, voor de volgende dagen voorspellen ze regen.
Jullie pelgrims
Gisteren hadden we 255,5 km gestapt. Dat is zoveel als we in 2008 op het eerste deel hebben gedaan.
Internetten is niet steeds mogelijk. Hier staan we nu in een bakkerij, en aan een zuil met munten kunnen we wat bijschrijven. Foto's opladen gaat niet, even geduld dus. Onze eerste fotokaartje van 4GB is vol!!
Groeten uit Asturë, voor de volgende dagen voorspellen ze regen.
Jullie pelgrims
Dag 10 - maandag 7/6/10 - Ribadesella - Sebrayo - 32 km
Vanmorgen vinden we geen ontbijt. Deze stad is nog helemaal in slaap: geen bar, geen bakker of winkel open. We beginnen te stappen. We komen een groepje bekende pelgrims tegen, onder andere met Raquel. In Berbes staat een bar aangegeven, maar ook deze is gesloten. Een of ander telefoontje en daar komt de verantwoordelijke aangestapt: hij maakt voor ons ontbijt, cafe con leche en tostada marmelada.
Onze weg gaat verder, nog steeds met zicht op de kust, nog even en we gaan weg van de zee. In Colunga beslissen we dat we vandaag nog wat verder stappen. Eerst zullen we hier uitgebreid eten voor 8 euro.
Het volgende stuk wordt erg zwaar, het is bloedheet en het is veel klimmen en dalen op stenige paden. Het scheenbeen begint pijn te doen. Bij het afdalen komt zoveel druk op de tenen, dat we de eerste blaren krijgen.
Eindelijk zijn we in Sebrayo. We hebben de 2 laatste vrije bedden in de albergue: op het eerste verdiep van het stapelbed, maar beter dan niets. Hier oook weer bekenden: de Fransman, de Fin, de 3 Duitse jongens uit Güemes, en koppel Basken en een Vlaming die pas gestart is.
In dit dorp enkele huizen en verder niks! gelukkig passeert 's avonds de winkelwagen waar we iets te eten kunnen kopen. Wat een taferelen van al die pelgrims die wat willen kopen...
Onze weg gaat verder, nog steeds met zicht op de kust, nog even en we gaan weg van de zee. In Colunga beslissen we dat we vandaag nog wat verder stappen. Eerst zullen we hier uitgebreid eten voor 8 euro.
Het volgende stuk wordt erg zwaar, het is bloedheet en het is veel klimmen en dalen op stenige paden. Het scheenbeen begint pijn te doen. Bij het afdalen komt zoveel druk op de tenen, dat we de eerste blaren krijgen.
Eindelijk zijn we in Sebrayo. We hebben de 2 laatste vrije bedden in de albergue: op het eerste verdiep van het stapelbed, maar beter dan niets. Hier oook weer bekenden: de Fransman, de Fin, de 3 Duitse jongens uit Güemes, en koppel Basken en een Vlaming die pas gestart is.
In dit dorp enkele huizen en verder niks! gelukkig passeert 's avonds de winkelwagen waar we iets te eten kunnen kopen. Wat een taferelen van al die pelgrims die wat willen kopen...
Dag 9 - zondag 6/6/10 - Llanes - Ribadesella - 30 km
We staan 1 uur later op dan anders, wat een luxe.
In de stad gaan we ontbijten en we zien het ontstaan van bloementapijten in de straten.
Langs het Monasterio San Salvador, de nonnen zitten er met hun witte kappen in de mis te zingen.
Langs de kust tot La Venta, waar we van een culinaire maaltijd genieten. We komen er de twee Finnen tegen uit Rovaniemi.
Aan het kerkje van Pria, in Cuerres drinken we in de bar iets fris. We krijgen er van het huis een gerecht met rijst en vis. Zagen we er dan zo hongerig uit?
We zien de eerste horrio: een gebouwtje waarin maïs hangt te drogen en andere dingen worden opgeslagen. De kilometers lijken langer vandaag...
In Ribadesella is het communiefeest: meisjes in witte jurken, jongens in matrozenpakjes.
Wij nemen een kamer in een pension. Later zien we de Fransman en de Fin, ze zijn verrast dat we ook al hier zijn. In de stad geen internet te vinden, op zondag is veel dicht.
In de stad gaan we ontbijten en we zien het ontstaan van bloementapijten in de straten.
Langs het Monasterio San Salvador, de nonnen zitten er met hun witte kappen in de mis te zingen.
Langs de kust tot La Venta, waar we van een culinaire maaltijd genieten. We komen er de twee Finnen tegen uit Rovaniemi.
Aan het kerkje van Pria, in Cuerres drinken we in de bar iets fris. We krijgen er van het huis een gerecht met rijst en vis. Zagen we er dan zo hongerig uit?
We zien de eerste horrio: een gebouwtje waarin maïs hangt te drogen en andere dingen worden opgeslagen. De kilometers lijken langer vandaag...
In Ribadesella is het communiefeest: meisjes in witte jurken, jongens in matrozenpakjes.
Wij nemen een kamer in een pension. Later zien we de Fransman en de Fin, ze zijn verrast dat we ook al hier zijn. In de stad geen internet te vinden, op zondag is veel dicht.
maandag 7 juni 2010
Dag 8 -zaterdag 5/6/10 - San Vicente de la Barquera - Llanes - 42 km
Van de albergue vertrekken we naar Unquera, de laatste kilometers in Cantabrië.Het gaat erg vlot, we trakteren ons op de plaatselijke zoetigheid: torbata.
Via de ethnoliogische weg - ipv langs de kust - gaat het over een dal met lieflijke plaatsen: Tresgrandas, Santa Eulalia de Carranzo en Pie de la Sierra. Troet vindt een mooie wandelstok, hij neemt hem verder mee.
We zijn in Asturië, hier drinken we dus sidra: de appelcider. Hier geen glas, maar ineens een fles, die de barman op spectaculaire wijze uitschenkt: hij plaatst de fles op zijn hoofd, draait zich in rare bochten en giet van hoog op de rand van het glas. Zo mengt zich zuurstof in de drank. Hier worden de restjes van het glas niet opgedronken maar op de grond gegoten.
Komen in Llanes aan, de albergue in een oud station heeft geen plaats meer. We zijn intussen kapot. We nemen dus een kamer in een 3-sterren hotel.
Onze stempel halen we op een bijzondere plaats: de man van de kapel stapt met ons naar zijn schoenwinkel, we mogen kiezen tussen de stempel van St Rochus of die van de camino.
Llanes ligt aan het water, aan de kade liggen betonnen kubussen, die beschilderd zijn. We eten er calameres en Asturiaanse cassoulet.
"Er zal een stok op je weg komen, als je hem het meeste nodig hebt. Neem hem mee, hij lag er op je te wachten."
Via de ethnoliogische weg - ipv langs de kust - gaat het over een dal met lieflijke plaatsen: Tresgrandas, Santa Eulalia de Carranzo en Pie de la Sierra. Troet vindt een mooie wandelstok, hij neemt hem verder mee.
We zijn in Asturië, hier drinken we dus sidra: de appelcider. Hier geen glas, maar ineens een fles, die de barman op spectaculaire wijze uitschenkt: hij plaatst de fles op zijn hoofd, draait zich in rare bochten en giet van hoog op de rand van het glas. Zo mengt zich zuurstof in de drank. Hier worden de restjes van het glas niet opgedronken maar op de grond gegoten.
Komen in Llanes aan, de albergue in een oud station heeft geen plaats meer. We zijn intussen kapot. We nemen dus een kamer in een 3-sterren hotel.
Onze stempel halen we op een bijzondere plaats: de man van de kapel stapt met ons naar zijn schoenwinkel, we mogen kiezen tussen de stempel van St Rochus of die van de camino.
Llanes ligt aan het water, aan de kade liggen betonnen kubussen, die beschilderd zijn. We eten er calameres en Asturiaanse cassoulet.
"Er zal een stok op je weg komen, als je hem het meeste nodig hebt. Neem hem mee, hij lag er op je te wachten."
vrijdag 4 juni 2010
Dag 7 - vrijdag 4/6/10 - Comillas - San Vicente de la Barquera - 12 km
Vorige nacht last gehad van snurkende pelgrims en terug een pijnlijke voet. Vandaag zullen we daarom een korte etappe stappen.
We kiezen voor de alternatieve weg: langs de kust in plaats van langs de voorziene camino. De afstand is dezelfde maar het parcours is vlakker en mooier.
Het is bewolkt en op sommige plekken aan zee waait het. We komen langs het strand aan in San Vicente de la Barquera. Het is weer zachter. We slapen ook hier in de albergue, een aanrader van Don Ernesto. We mogen uitzonderlijk al voor de middag onze bedden kiezen van de hospitalera Sofia.
Dit is de laatste dag in Cantabrië. Morgen gaat het verder naar Asturias.
"De camino is voor sommigen zoals een drug, erg verslavend."
We kiezen voor de alternatieve weg: langs de kust in plaats van langs de voorziene camino. De afstand is dezelfde maar het parcours is vlakker en mooier.
Het is bewolkt en op sommige plekken aan zee waait het. We komen langs het strand aan in San Vicente de la Barquera. Het is weer zachter. We slapen ook hier in de albergue, een aanrader van Don Ernesto. We mogen uitzonderlijk al voor de middag onze bedden kiezen van de hospitalera Sofia.
Dit is de laatste dag in Cantabrië. Morgen gaat het verder naar Asturias.
"De camino is voor sommigen zoals een drug, erg verslavend."
Dag 6 - donderdag 3/6/10 - Camplegno - Comillas - 24 km
Vandaag wordt het heel warm. Het eerste stadje op onze weg is Santillana del Mar, volgens Sartre de mooiste plek van Spanje. Het lijkt het decor wel van "kolonisten", het bordspel.
Verder langs de Ermita San Pedro waar we een paar ooievaars zien. De natuur is nog steeds prachtig. Tegen de middag zijn we in Cocebres. Na een terras met een kop koffie eten we onze picknick in de schaduw van een huisje. Het oude vrouwtje komt een praatje slaan.
Aan de Ermita Santiago drinken we elk een wit wijntje, samen voor 1,20 euro. We komen aan in Comillas, waar we overnachten in de oude gevangenis "La Peña", de huidige albergue. We zien er alweer een aantal bekenden. Hier geen avondmaal of ontbijt, dat doen we in de stad. We gaan ook eens kijken naar de "Capricio", een kleurrijk bouwwerk van Gaudi.
"Niets is mooier of mooist. Alles is mooi." zei iemand op de camino
Verder langs de Ermita San Pedro waar we een paar ooievaars zien. De natuur is nog steeds prachtig. Tegen de middag zijn we in Cocebres. Na een terras met een kop koffie eten we onze picknick in de schaduw van een huisje. Het oude vrouwtje komt een praatje slaan.
Aan de Ermita Santiago drinken we elk een wit wijntje, samen voor 1,20 euro. We komen aan in Comillas, waar we overnachten in de oude gevangenis "La Peña", de huidige albergue. We zien er alweer een aantal bekenden. Hier geen avondmaal of ontbijt, dat doen we in de stad. We gaan ook eens kijken naar de "Capricio", een kleurrijk bouwwerk van Gaudi.
"Niets is mooier of mooist. Alles is mooi." zei iemand op de camino
Dag 5 - woensdag 2/6/10 - Santa Cruz de Bezana - Camplegno - 25 km
Na het ontbijt van 8 uur gaat onze weg verder. Na ruim een uur zijn we in Boo de Pielagos. Daar zijn 3 mogelijkheden: 1) via de spoorwegbrug, wat verboden is, naast de trein stappen, 2) een omweg maken van 7 km of 3) het treintje nemen tot in Mogro. Dat duurt maar enkele minuten. We kiezen voor het veiligste.
Het wordt warmer, we stappen een lange weg langs de toevoerbuizen van de Solvayfabriek. Daarna volgen er toch nog mooie Cantrabische landschappen op weg naar Santillana del Mar.
Enkele kilometers ervoor kiezen we de afslag naar de prive albergue "Arco Iris". Hier is het zeer sober, de madre ontfermt zich over alle pelgrims: de Fransman (van op de trein), de Bask (met blaren) en de Duitser (als laatste en ook met kapotte voeten). We worden er gevoederd met stevige kost.
"Elke morgen opnieuw is er het verlangen naar het nieuwe, nog geheime gebeuren wat de camino die dag zal brengen."
Het wordt warmer, we stappen een lange weg langs de toevoerbuizen van de Solvayfabriek. Daarna volgen er toch nog mooie Cantrabische landschappen op weg naar Santillana del Mar.
Enkele kilometers ervoor kiezen we de afslag naar de prive albergue "Arco Iris". Hier is het zeer sober, de madre ontfermt zich over alle pelgrims: de Fransman (van op de trein), de Bask (met blaren) en de Duitser (als laatste en ook met kapotte voeten). We worden er gevoederd met stevige kost.
"Elke morgen opnieuw is er het verlangen naar het nieuwe, nog geheime gebeuren wat de camino die dag zal brengen."
dinsdag 1 juni 2010
Dag 4 - dinsdag 1 juni 2010 - Güemes-Santa Cruz de Bezana - 25 km
We zijn weer op stap. De enkel ziet er goed uit, draag de torbillera (de steunsok).
Om 7:50 uur nemen we afscheid van Don Ernesto en zijn team.
Er zijn 3 mogelijkheden om in Santander te geraken: via de baan, 11 km, niet zo interessant, een tussenweg via Loredo van 13 km en dan de langere versie langs de kust van 15 km, qua natuur en zichten de mooiste keuze. We zouden de middenweg nemen, vanaf Galizano. Bij het vertrek is het nog mistig en op onze weg komen we de jonge Zwitser tegen: hij vertrok aan de Bodensee en doet lange afstanden. We lopen een eindje samen en hierdoor zijn we ook ineens aan de kustweg. Inderdaad mooie zichten op de Cantabrische zee.
We moeten tijdig van het strand wegstappen, want anders volgen we de zandstrook die geen aansluiting geeft op onze boot. De weg is goed aangegeven en we komen net op tijd in Somo om de boot te nemen en zien er de Spaanse pelgrim (met zijn kleine witte poedel) die vorige nacht ook in de albergue verbleef.
Een korte oversteek naar Santander, het is middag en behoorlijk warm. Eerst zoeken we een apotheek en kopen er rozemarijntinctuur (Manu raadde aan om hiermee een voetbad te nemen, afwisselend heel warm en dan kort erg koud). In de kathedraal halen we onze stempel en we branden er een eerste kaarsje. Het is even zoeken en zo komen we er het Australisch koppel tegen dat we enkele dagen geleden leerden kennen.
In de stad gaan we een "menu del dia" eten. We beslissen om niet in Santander te blijven maar nog 10 kilometer verder te stappen tot Santa Cruz de Bezana. Op voorstel van Ernesto wordt hierdoor de etappe van morgen ingekort.
In Santander volgen we de groene boulevards met terrasjes en allerhande winkels. Nadien gaat het over in een drukke baan, langs een industriegebied tot Peñacastillo. Vandaar gaat het langs kleinere wegen naar Santa Cruz de Bezana.
Het pension Nimon verhuurt mooie kamers met badkamer en terras. Het zijn vrienden van Don Ernesto en ze geven een speciale prijs voor pelgrims.
We nemen een deugddoend bad, doen de dagelijkse wasjes en zoeken een plek voor internet.
We zijn hier nu wat verder van de kust, het is een gezellige plaats, straks halen we nog wat proviand en dan eten we dat op ons terras. Het leven van een pelgrim kan ook zalig zijn.
"De fysieke beproevingen op de camino worden ruimschoots gecompenseerd door de spirituele en emotionele verbondenheid met de andere pelgrims op de weg. 's Avonds komt elke pelgrim met zijn verhaal."
maandag 31 mei 2010
Rustdag 2 - maandag 31 mei - Guemes
's Morgens horen we in de verte een hond, of wolf?, huilen. De scheper heeft nog geen jongen, maar dat gaat niet lang meer duren.
We ontbijten met de anderen, zo kunnen we hen zien vertrekken. Het is bewolkt, maar terwijl ik dit schrijf is de zon er al volop.
Rustdag 2 (het lijkt al veel langer), Ernesto komt regelmatig naar de toestand informeren en blijft herhalen dat geduld nodig is. Dat zal wel, hierna komen nog zware etappes. De vertrekkende pelgrims troosten me met de woorden dat dit een warme plek is, sommigen hebben warempel spijt dat ze verder moeten.
Troet heeft het met Ernesto over het organisch afval, dat hier bij restafval gaat. Niet naar de kippen, nergens een composthoop te bespeuren. Dat kan hij als compostmeester, op weg naar Compostela nog wel, toch moeilijk laten gebeuren. Hier is nog veel werk op dat vlak.
Ernesto heeft ook veel aandacht voor het ecologische aspect van de camino. Zo vernamen we dat de eucalyptus een snelgroeier is die voor papier wordt aangeplant, de eigen soorten verdringt, de humuslaag aantast en teveel water uit de grond haalt. Op lange termijn is het nefast voor het milieu. Maar voor geldgewin telt het eigen nu.
Troet doet een wandelingetje: hij neemt de weg naar Santander, tot Somo en helemaal terug. 25 km in 4 uur! Ondertussen heb ik gerust, in de volle zon op het grasveld aan de albergue.
Manu is er al om 16.40 uur voor een volgende behandeling. Hij kijkt tevreden, de ontsteking is minder, hij masseert nog eens de hele voet, ook met arnica en dan een nieuwe wikkel met klei. We halen er even een Tsjechische vrouw bij, die vertaalt van Spaans naar Frans en Duits. We willen goed verstaan wat er nu nog moet gebeuren. Deze kleiwikkel minstens 3 uur en liefst tot morgen op de voet laten, afwisselend baden met warm water en heel koud (maar kort). Het belangrijkste is een Tobillera dragen, een soort kous die de voet goed steunt. We horen het goed: er mag verder gestapt worden! Liefst kleine etappes van hoogstens 20 km. Meer moet dat niet zijn. Dit is goed nieuws.
De Zwitserse man rijdt ons naar de apotheek van Maruelo en daar vinden we zo een sok. In de herberg zijn ondertussen nog een aantal pelgrims bijgekomen, het is minder druk dan de vorige dagen.
Straks doet Ernesto weer zijn verhaal voor de gasten van vandaag. Daarna is er weer pelgrimseten. Als alles goed gaat, zijn we morgen weer op stap. We houden jullie op de hoogte.
We ontbijten met de anderen, zo kunnen we hen zien vertrekken. Het is bewolkt, maar terwijl ik dit schrijf is de zon er al volop.
Rustdag 2 (het lijkt al veel langer), Ernesto komt regelmatig naar de toestand informeren en blijft herhalen dat geduld nodig is. Dat zal wel, hierna komen nog zware etappes. De vertrekkende pelgrims troosten me met de woorden dat dit een warme plek is, sommigen hebben warempel spijt dat ze verder moeten.
Troet heeft het met Ernesto over het organisch afval, dat hier bij restafval gaat. Niet naar de kippen, nergens een composthoop te bespeuren. Dat kan hij als compostmeester, op weg naar Compostela nog wel, toch moeilijk laten gebeuren. Hier is nog veel werk op dat vlak.
Ernesto heeft ook veel aandacht voor het ecologische aspect van de camino. Zo vernamen we dat de eucalyptus een snelgroeier is die voor papier wordt aangeplant, de eigen soorten verdringt, de humuslaag aantast en teveel water uit de grond haalt. Op lange termijn is het nefast voor het milieu. Maar voor geldgewin telt het eigen nu.
Troet doet een wandelingetje: hij neemt de weg naar Santander, tot Somo en helemaal terug. 25 km in 4 uur! Ondertussen heb ik gerust, in de volle zon op het grasveld aan de albergue.
Manu is er al om 16.40 uur voor een volgende behandeling. Hij kijkt tevreden, de ontsteking is minder, hij masseert nog eens de hele voet, ook met arnica en dan een nieuwe wikkel met klei. We halen er even een Tsjechische vrouw bij, die vertaalt van Spaans naar Frans en Duits. We willen goed verstaan wat er nu nog moet gebeuren. Deze kleiwikkel minstens 3 uur en liefst tot morgen op de voet laten, afwisselend baden met warm water en heel koud (maar kort). Het belangrijkste is een Tobillera dragen, een soort kous die de voet goed steunt. We horen het goed: er mag verder gestapt worden! Liefst kleine etappes van hoogstens 20 km. Meer moet dat niet zijn. Dit is goed nieuws.
De Zwitserse man rijdt ons naar de apotheek van Maruelo en daar vinden we zo een sok. In de herberg zijn ondertussen nog een aantal pelgrims bijgekomen, het is minder druk dan de vorige dagen.
Straks doet Ernesto weer zijn verhaal voor de gasten van vandaag. Daarna is er weer pelgrimseten. Als alles goed gaat, zijn we morgen weer op stap. We houden jullie op de hoogte.
Abonneren op:
Posts (Atom)
