Dag 29 - maandag 28/6/10 - Cee- Finisterra - 19,4 km

Jullie dachten misschien: de kustweg volgen, langs de dijk, alles mooi vlak, dat wordt een rustige wandeling vandaag. De pelgrims worden weer de bergen ingestuurd. Maar dat levert heerlijke panorama's op.

In ons pension in Cee geen ontbijt, wel een salon waar we koffie en thee konden zetten, een cakeje smullen en wat fruit. Het ontbijt nemen we later op de weg, in Sardineiro. De enige en eerste bar die we open vinden, met aan de toog mannen in een hevige discussie over voetbal.




Het is weer heel warm vandaag en de we zien Finisterra in de verte liggen. We stappen het pittoreske stadje door, ineens naar het verste punt: de vuurtoren. Aan het monument laten we ook iets achter: mijn korte sokjes. En we verbranden er ons laatste blaadje van de gids.

Op onze terugweg naar Finisterra kruisen ons twee brandweerwagens...?

Hier in Finisterra kiezen we weer voor de albergue, een hele nette en nieuwe. We hebben gisteren in Cee veel tips gekregen voor de volgende overnachtingen.

Deze middag hebben we al heerlijke paella gegeten, onze tong ziet er nog geel van. We weten nu ook waarom dit de Costa de la Morte heet, het is een gevaarlijke zee waarin al veel boten zijn vergaan en zwemmers zijn verdronken door de draaikolken.

Dag 27 - zaterdag 26/6/10 - Negreira - Olveiroa - 35 km

We lopen in het begin van de dag even mis, hierdoor wordt onze rit 2 km langer.

Het is een mooie weg, tussen diepe wegen, de camino real, veel stenen en zandwegen en eucalyptusbomen. Het is nevelig maar warm, ideaal om te stappen.


In de verte horen we een winkelwagen en denken: ja, een brood kopen. Maar het is alleen maar vis. We komen weer dichter bij de zee. In een bar kunnen we dan toch een brood kopen. Wat later picknicken we langs de kant van de weg, op een steen. De Scandinaven passeren ons.

We twijfelen of we deze rit zouden opsplitsen, maar na een stop met elk twee drankjes, gaan we weer verder. Het is bijzonder warm.

In Olveiroa gaan we naar de albergue, want het pension is volzet. Het is een zeer speciale herberg, kleine huisjes met enkele slaapkamers, zelfs in de horreo kan je slapen! Aan de overkant van de straat is er een boerderij. Als we 's avonds in bed liggen, zorgen die voor geloei.

Dag 26 / vrijdag 25/6/10 - Santiago de Compostela - Negreira - 22 km

Vanmorgen was de lucht bewolkt, de torens van de kathedraal zagen er helemaal anders uit.

De stad verlaten gaat makkelijker en sneller dan er in te komen. We passeren weer eucalyptusbossen, het is stevig klimmen, we hebben 2 alto's te beklimmen. De Alto do Vento en de alto do Mar de Ovellas. En het is nog warm ook.


Veel wandelaars zitten er niet meer op deze camino, de weg naar Finisterra. Ponte Maceira is verrassend mooi, een Middeleeuwse brug en magnifieke zichten in het dorp. De Rio Tambre zorgt voor afwisseling in het landschap. Af en toe wat schaduw, dat is welkom door de hitte.

Hier in Negreira komen we iets na 13 uur aan. Het is een prive albergue, splinternieuw van maart 2010. We hebben lakens en handdoeken, wat niet gebruikelijk is in een albergue. Twee wasmachines en droogkasten, waarvan we al gebruik hebben gemaakt. De droogkast niet, want door de warmte droogt alles snel buiten. Tot 18 uur waren we de enige gasten, nu komen er net twee Duitsers binnen.
Het stadje zelf is niet bijzonder. Drie parallelle straten, heel wat winkels en bars, een stenen beeld van een pelgrim. Deze plaats zal ons vooral bij blijven door deze super albergue.

Morgen gaan we weer verder op deze rustige camino.

Dag 23 - maandag 21/6/10 - Ferreira -Melide - 21 km

De camino gaat verder voor onze overnachtingsplaats. We zijn direct aan de Ponte Romana en het gaat over grote stenen paden.

Vandaag stappen we naar Melide. Het is al direct warm, we starten in short en het zal bloedheet worden. Maar we klagen niet. Het is een mooie weg vandaag. We doen nog één col. Het landschap is prachtig. We komen door kleine plaatsen. Hier wordt nog aan kleinschalige landbouw gedaan. De koeien lopen voor en achter ons. En we lopen ook door zeer diepe wegen. Meer dan onze holle wegen.

Melide: daar waar de Camino Primitivo en Frances elkaar raken. Een mega-albergue met zeker 160 slaapplaatsen. In een kongrescentrum staan containers, met slaapkamers en sanitairblokken. Welkom op de Frances!


Op aanraden van onze gids en de Spanjaarden eten we in de Pulperia Ezequiel, al generaties beroemd onder de pelgrims. Voor wie graag inktvis eet, fantastisch!!

Dag 22 - zondag 20/6/10 - Lugo - Ferreira -30 km

Vandaag gaat het naar San Roman de Retorta, een albergue met 12 plaatsen. Het begint dus erg vroeg met opstaan, vooral door de Fransen. "Ca va etre la geurre a l'albergue"...

In Lugo is er vanmorgen nergens een bar te vinden voor een ontbijt. Wel de laatste fuivers, maar die bars gaan we niet in.

Aan het kerkje van San Lazaro eten we onze picknick op, er ligt een gastenboek en een stempel: onze nummer 1 van vandaag.

Rond 10 uur zijn we aan het mooie kerkje van Burgo de San Vicente, er is een bar 100 meter van onze weg. De omweg waard: we eten er tostada con aceite con tomate, krijgen er weer een stempel en moeten nog een stevig borreltje drinken.. wow

Tegen de middag zijn we in San Roman de Retorta. Daar is alleen een bar, annex winkel. We drinken er een glaasje witte wijn en gaan dan 1 kilometer verder naar de albergue. Er zijn 11 pelgrims voor ons,het heeft geen zin om te wachten.

We gaan op onze passen terug, naar de bar. We zoeken er naar een oplossing bij een broodje met een heerlijke Galego kaas. De man van de bar belt voor ons naar een Casa Rural, 8 kilometer verder op de camino. Er is nog juist 1 kamer. Die reserveert hij voor ons.

En dan gaat het dus verder, weer langs de albergue tot de Casa da Ponte in Ferreira. We zien 2 vossen wegcrossen, het landschap wordt erg Keltisch (dat lazen we in onze gids) en de horreo's zijn hier weer helemaal anders: smaller en hoger. Als een foto lukt, kunnen jullie ze zien.



De Casa Rural is fantastisch. ´s Avonds kookt de man des huizes voor de gasten. En we horen er gekende stemmen: Raquel,Feliz, Javier en zijn vader!

Dag 21 - zaterdag 19/6/10 - O Cadavo Baleira - Lugo - 31,1 km

Het wordt een lange tocht vandaag. De eerste 5 kilometer is het klimmen, daarna is het horizontaal of dalen.

Hoewel we in de nevel starten, zien we dat het een mooie dag zal worden. We komen eerst door Vilabade, waar we de mooie kerk bezoeken. De kerkjes zijn niet altijd open, hier was men precies op de pelgrims aan het wachten. We krijgen er een stempel en krijgen de raad om in Castroverde nog iets te drinken in een bar of in een winkel iets te kopen, daarna komen we tot Lugo niets meer tegen.


Goede raad dus opgevolgd: in Bar Maildo drinken we iets terwijl een man op de gokmachine speelt... We hebben een picknick mee voor straks. We ritsen onze broeken af, de zon komt er door en de camino brengt ons ook vandaag langs mooie wegen.

Onderweg komen we toch nog een automaat tegen met warme em koude dranken, nootjes, olijven, koekjes,... Goed gezien!

In Santa Maria de Gondar passeert een man met 3 koeien, hij op de fiets, heel romantisch.


Onze picknick voor vandaag: broodjes, kaas, tonijn (nog van Santoña), fruitsap,...
Verder op onze weg horen we in de verte een muziekfeest en schoten, ... Er wordt veel gefeest in Spanje, ter ere van vele heiligen.

Lugo kondigt zich aan: gekleurde hoge gebouwen op een heuvelrug. We volgen de gele pijlen en komen aan de albergue. Nauwelijks een kwartier later dan gisteren en veel meer kilometers afgelegd.

Zoals steeds douchen en onze bedden installeren. De pelgrims komen één voor één binnen. Iedereen vond het een mooie tocht, voor sommigen was de afstand te lang. Van hier is het nog 102 kilometer naar Santiago. Nog even en dan komen we op de Camino Frances, voor de pelgrims die deze weg stappen klinkt dat niet zo goed: het is er veel drukker.

Lugo is een Romeinse stad, straks gaan we nog over de omwalling wandelen, de enige complete omwalling met meer dan 80 poorten!

Dag 20 - vrijdag 18/6/10 - Padron - O Cadavo Baleira - 22 km

Ons ontbijt wordt vandaag klaargemaakt door de "protecion civil", de beheerders van de albergue. Heel slappe koffie, eerder leche con caffe.

Vandaag staan er 3 klims op ons programma: Alto de Montouto, Alto de Fontaneira, Alto de Corballin.


Op de Montouto is een ruïne van een Middeleeuws hospitaal, waar de pelgrims verzorgd werden. Ideale plek om even uit te rusten en van het uitzicht te genieten.

In Paradelva hebben we een terrasje: bij onze kop koffie krijgen we een glas fruitsap.

De tweede klim was erg zwaar, er kwam maar geen eind aan, het zweet drupte van ons gelaat. We stapten over een rotsige rivierbedding, niet makkelijk. Achteraf hoorden we van de andere pelgrims dat dit voor hen ook een moeilijk stuk was!


We picknicken weer in de schaduw van een kerkje en daarna in de bar/winkel een koffie gedronken. Hier spreekt men Gallicisch, echt niet verstaanbaar. Als ik de rekening betaal, zegt hij iets als "als de vrouw betaalt, is het weer goed".

Na onze derde klim vinden we het tijd voor een citroenijsje. Het is ook heel warm!

In O Cadavo Baleira komen we aan de albergue om half drie, dit is de hilton van de albergues. Wij hebben er een kamer met 2 bedden. De anderen liggen in 2 zaaltjes. De Italiaan, die als laatste komt, heeft geen plaats meer...

De huizen in deze stad zijn van een witte steen, de stenen waar we de hele weg over gestapt hebben.

Dag 19 - donderdag 17/6/10 - Grandas de Salime - Padron - 27,2 km

Eindelijk, de dag begint goed: het is mooi weer! We kunnen de regenkappen wegsteken en genieten van deze verbetering.
Vandaag gaan we van Asturië naar de volgende provincie Galicië. Hiervoor moeten we weer een col over, de Alto de Aceita op 1.030 meter.

De weg van Grandas de Salima naar het eerste plaatsje Castro is erg nat. We ploeteren alweer door de modder, komen aan waadplaatsen voor het vee, beetje moerassig.

Castro is een mooie plek, met een archeologisch museum. Daar kunnen we alleen maar van de buitenkant genieten, het is natuurlijk nog gesloten. De grote groep pelgrims heeft in Castro overnacht in een privé albergue en we zijn verrast dat ze nu pas starten. Wij hebben dan al 5,5 km afgelegd. De hele dag zullen we in mekaars nabijheid stappen, dan zien we elkaar weer in een volgende bar of passeren zij ons als we even wat uitrusten.



Op de bergpas staat het vol windmolens en we hebben een fantastisch zicht met dit weer. Om 11 uur komen we aan de grens tussen Asturië en Galicië en vanaf nu is het even oppassen: de schelpen staan in deze provincie net andersom dan we gewoon zijn. We moeten nu in de richting van de stralen.

De camino loopt naast de grote baan op een aparte stapstrook. Het lijkt soms op Zweden of Finland. En het is zalig warm!



Om iets na drie uur zijn we in A Fonsagrada. Naast de kerk is een leuke opvang voor de pelgrims waar we onze stempel voor vandaag krijgen. Er is fris water en veel informatie over de camino met alle albergues onderweg en een plan van Santiago. We komen nu dichterbij. Vanaf nu staan de af te leggen kilometers naar Santiago de Compostela op de paaltjes, met een nauwkeurigheid van drie cijfers na de komma.

Na een stop in het stadje A Fonsagrada gaan we anderhalve kilometer verder naar de albergue in Padron. Deze wordt opengehouden door de civiele bescherming. Er is een wasmachine, een droogkast, ze zorgen er voor een ontbijt, de kamers en het sanitair zijn helemaal in orde.

Na de douche en de dagelijkse was stappen we terug naar A Fonsagrada (dus tel maar 4 km bij onze dagtrip) voor internet en straks nog iets eten.

Dag 17 - dinsdag 16/6/10 - Pola de Allande - Berducedo - 20,9 km

We ontbijten in ons hotel en zijn om 7.40 uur al op weg. Het regent weer, de regenkappen gaan direct aan.


Vandaag gaan we over de col Puerto de Palo van 1.146 meter, stevig klimmen dus. Jammer dat het zo nevelig is, het landschap laat zich raden. Het is constant omhoog gaan, de camino is prachtig.

Tegen de middag schuilen we even in een bar, de natte regenhoezen laten we buiten over de stokken hangen. De man serveert ons de beste boterhammen... Even later komt ook de groep Spanjaarden binnen. De bar is direct gevuld met al dat lawaai en de natte rugzakken.

Hierna gaan we verder tot Berducedo, waar we in het kleine winkeltje wat voorraad inslaan. We gaan naar La Mesa en daar is niets te eten. Tegen 14 uur komen we aan in La Mesa: de Fransen zijn al in de albergue. Direct zien we wat we niet willen zien: dit is een vochtige plek, de muren staan vol zwarte schimmel. Had dat op internet gelezen maar vergeten dat het hier was...





Verder is in het dorp nog een casa rural, dan maar daar naartoe. Maar de overboervrouw komt ons waarschuwen: Helena ligt in het ziekenhuis, hier is geen kamer te vinden. Onthutst gaan we terug naar de albergue. De Fransen berusten in hun lot, wij doen al een kleine was en schrobben de schoenen schoon.

Dan volgen de Spanjaarden, zij willen hier ook niet blijven. Na heel wat gepalaver en getelefoneer beslissen we met 7 om een taxi te nemen, terug naar Berducedo. Daar is een openbare en een privé albergue.

Zo komen we dus 5 kilometer terug in Berducedo in een zeer mooie albergue die we met gekenden delen. 's Avonds eten we samen in "la cuelpe de maria" en hebben een gezellige avond.

Dat we morgen 5 kilometer meer zullen stappen, is niet eens erg.

Dag 15 - zondag 13 juni 2010 - Salas-Tineo - 19 km

We vertrekken als eersten uit de albergue. Ontbijten doen we in Bar Berlin, waar ze al om 7 uur opendoen voor ons.

Het regent, maar we zijn blij dat we ook weer stappen. Het begint met een serieuse klim, door bos en dan komen de modderwegskes.

Volgens onze gids zal het landschap veranderen. Het zal zich op een verrassende wijze aan ons tonen. Maar we blijven in de nevel. De hele lange dag.

Er worden hier nieuwe autostrades aangelegd. Onze camino wordt hier en daar afgeleid.


In La Espina houden we een eerste stop, in een bar, annex winkel,... Vandaag hebben we geen te lange rit, dus kunnen we beter af en toe eens iets warms drinken. Het is maar 9 graden! Spanje in juni... Hier spreken ze van de de 40ste mei.



We gaan verder door de regen en modder tot El Pedregal. Het hele dorp is op zijn zondag's gekleed, drinken iets in de bar (ja wij ook weer) en wat later stappen ze allemaal naar de kerk. Men geeft ons de raad om vanaf hier de baan te volgen tot Tineo. De kleine wegen zijn onvoorspelbaar.


Zo komen we in Tineo aan, we halen de sleutel van de albergue. En dan naar Hotel Don Miguel, waar we lekker eten. In Tineo wordt jaarlijks een belangrijke kookwedstrijd gehouden. We proeven dat deze kok er ook wat van kan.

De albergue loopt ongeveer vol: de 15 stapelbedden zijn bijna bezet. Het lukt niet om de kledij te drogen, daarvoor is het hier te kil. We zullen morgen weer met de gewassen spullen aan de rugzak verdergaan. Ook dat is de camino.

Er is weer erg gesnurkt vannacht. Het schijnt dat ik het was...

"Ze hebben een lijn getrokken om een nieuwe weg te maken. Om nog sneller met de auto hier te geraken. Het landschap heeft niet om die weg gevraagd..."

Dag 14 - zaterdag 12 juni 2010 - Grado-Salas

We twijfelen: toch nog een etappe de bus nemen of weer gaan stappen? We zijn alvast om 6.30 uur opgestaan. Verjaren of niet, we moeten verder geraken.

Het regent wel minder, maar hoe liggen de wandelwegen er bij? Staan we dadelijk tot aan onze knieën in het water? De beelden van op TV en uit de kranten zijn onthutsend. We zullen vandaag nog eens de bus nemen.

En net voor we de bus opstappen, gaat de winkel met nordic wandelstokken open. Ik koop er 4 rubber dopjes. We kunnen weer geruisloos verder.

Onderweg met de bus zijn delen van de weg afgesloten omwille van het wegdek dat naar beneden gestort is door de hevige regenval. We hebben een goede beslissing genomen.

We zijn als eersten in de albergue natuurlijk. We mogen er pas om 13 uur in, we laten onze rugzakken in de bar staan. Ondertussen verkennen we het stadje. Nu hebben we tijd voor het "Museo Preromanico San Martin", het nieuwe wandelpad naast het water, een wandeling tot aan de kaasmakerij,...

In de albergue, een nieuwe met 2 kamers van 8 bedden, delen we de kamer met een Amerikaan en een Spanjaard die ook stappen en verder 4 fietsers. Ik als enige vrouw tussen 7 manne. De andere kamer is gevuld met de Spanjaarden: dat doen ze luidruchtig en laat.

Wij eten onze menu pelegrino in Bar Campa. Morgen willen we echt weer op stap.

Dag 11 - dinsdag 8/6/10 - Sebrayo - La Vega de Sariego - 23,6 km

Vanmorgen waren we al om zeven uur op stap.

We gaan langs Villaviciosa, enkele kilometers verder dan het dorp waar we sliepen in de albergue. We vinden er een internetzuil, met munten en vullen hier de blog aan. Zo zijn we gauw een uurtje bezig.

Op de etappe van vandaag zullen we veel klimmen. Er liggen ook heel wat Preromaanse kerkjes op onze weg.

We krijgen de splitsing voor de twee camino's: del Norte verder langs de kust en de Primitivo, naar het binnenland toe.

Aan het Monasterio San Salvador de Valdedios houden we even halt. Hier slapen ook enkele pelgrims, wij zetten onze weg verder. Van het klooster wegstappen is een bijzondere klim tot op 400 meter. In onze gids is er sprake van "une piste qui monte fermement", dat is erg duidelijk gezegd. Zou het woord afkomstig zijn van firmament, want we zijn bijna tot de hemel geklommen...

Beetje regen voor het einde van de etappe, met regenhoes komen we aan in de albergue van La Vega de la Sariego. Hier opnieuw bekenden van onderweg.

Hier in het dorp vinden we een winkel, een bar, een apotheek en belangrijk: een telecentros, hoera we kunnen weer op internet. Na onze douche en dagelijkse was haasten we ons naar deze plek en vullen er de foto-albums aan.

"And I said to myself, what a wonderfull world."

Dag 10 - maandag 7/6/10 - Ribadesella - Sebrayo - 32 km

Vanmorgen vinden we geen ontbijt. Deze stad is nog helemaal in slaap: geen bar, geen bakker of winkel open. We beginnen te stappen. We komen een groepje bekende pelgrims tegen, onder andere met Raquel. In Berbes staat een bar aangegeven, maar ook deze is gesloten. Een of ander telefoontje en daar komt de verantwoordelijke aangestapt: hij maakt voor ons ontbijt, cafe con leche en tostada marmelada.

Onze weg gaat verder, nog steeds met zicht op de kust, nog even en we gaan weg van de zee. In Colunga beslissen we dat we vandaag nog wat verder stappen. Eerst zullen we hier uitgebreid eten voor 8 euro.

Het volgende stuk wordt erg zwaar, het is bloedheet en het is veel klimmen en dalen op stenige paden. Het scheenbeen begint pijn te doen. Bij het afdalen komt zoveel druk op de tenen, dat we de eerste blaren krijgen.

Eindelijk zijn we in Sebrayo. We hebben de 2 laatste vrije bedden in de albergue: op het eerste verdiep van het stapelbed, maar beter dan niets. Hier oook weer bekenden: de Fransman, de Fin, de 3 Duitse jongens uit Güemes, en koppel Basken en een Vlaming die pas gestart is.

In dit dorp enkele huizen en verder niks! gelukkig passeert 's avonds de winkelwagen waar we iets te eten kunnen kopen. Wat een taferelen van al die pelgrims die wat willen kopen...

Dag 7 - vrijdag 4/6/10 - Comillas - San Vicente de la Barquera - 12 km

Vorige nacht last gehad van snurkende pelgrims en terug een pijnlijke voet. Vandaag zullen we daarom een korte etappe stappen.

We kiezen voor de alternatieve weg: langs de kust in plaats van langs de voorziene camino. De afstand is dezelfde maar het parcours is vlakker en mooier.

Het is bewolkt en op sommige plekken aan zee waait het. We komen langs het strand aan in San Vicente de la Barquera. Het is weer zachter. We slapen ook hier in de albergue, een aanrader van Don Ernesto. We mogen uitzonderlijk al voor de middag onze bedden kiezen van de hospitalera Sofia.

Dit is de laatste dag in Cantabrië. Morgen gaat het verder naar Asturias.

"De camino is voor sommigen zoals een drug, erg verslavend."

Dag 6 - donderdag 3/6/10 - Camplegno - Comillas - 24 km

Vandaag wordt het heel warm. Het eerste stadje op onze weg is Santillana del Mar, volgens Sartre de mooiste plek van Spanje. Het lijkt het decor wel van "kolonisten", het bordspel.

Verder langs de Ermita San Pedro waar we een paar ooievaars zien. De natuur is nog steeds prachtig. Tegen de middag zijn we in Cocebres. Na een terras met een kop koffie eten we onze picknick in de schaduw van een huisje. Het oude vrouwtje komt een praatje slaan.

Aan de Ermita Santiago drinken we elk een wit wijntje, samen voor 1,20 euro. We komen aan in Comillas, waar we overnachten in de oude gevangenis "La Peña", de huidige albergue. We zien er alweer een aantal bekenden. Hier geen avondmaal of ontbijt, dat doen we in de stad. We gaan ook eens kijken naar de "Capricio", een kleurrijk bouwwerk van Gaudi.

"Niets is mooier of mooist. Alles is mooi." zei iemand op de camino

Dag 5 - woensdag 2/6/10 - Santa Cruz de Bezana - Camplegno - 25 km

Na het ontbijt van 8 uur gaat onze weg verder. Na ruim een uur zijn we in Boo de Pielagos. Daar zijn 3 mogelijkheden: 1) via de spoorwegbrug, wat verboden is, naast de trein stappen, 2) een omweg maken van 7 km of 3) het treintje nemen tot in Mogro. Dat duurt maar enkele minuten. We kiezen voor het veiligste.

Het wordt warmer, we stappen een lange weg langs de toevoerbuizen van de Solvayfabriek. Daarna volgen er toch nog mooie Cantrabische landschappen op weg naar Santillana del Mar.

Enkele kilometers ervoor kiezen we de afslag naar de prive albergue "Arco Iris". Hier is het zeer sober, de madre ontfermt zich over alle pelgrims: de Fransman (van op de trein), de Bask (met blaren) en de Duitser (als laatste en ook met kapotte voeten). We worden er gevoederd met stevige kost.

"Elke morgen opnieuw is er het verlangen naar het nieuwe, nog geheime gebeuren wat de camino die dag zal brengen."

Dag 3 - zaterdag 29 mei 2010 - Santoña - Güemes - 30,2 km

Vanmorgen gewekt door de meeuwen en de wind tegen het tentzeil.

De Poolse jongen zou om 5.30 opstaan, hij blijft liggen tot zes uur. OK, dan staan we ook maar op. Ontbijten doen we met eigen spullen, want de jeugdherberg serveert "desayuno" pas om 8.15 uur, dat is erg laat voor ons.

Om 6.50 uur, samen met een jong Oostenrijks meisje, vertrekken we. Langs een waterrijk natuurgebied tot aan Playa de Berria. Dan begint een klim over een rots, tegen de kust. Heel mooi, erg steil, ruw. De foto's zeggen genoeg.

Via het strand, dat we te lang volgen, komen we aan in Noja (zeg Nocha). Dat constateren we in de kerk waar we een stempel krijgen en dadelijk de mis begint. Wij weg.

Bij een koffie komen we bij van deze vergissing en zoeken de weg verder.

En dan, bij het kruispunt van 2 grote wegen, de CA147 en CA141 gebeurt een kleine ramp. Trees slaat haar voet om, de pijn is hevig ... Na een korte verzorging, met koud water op een klein handdoekje, gaat de schoen weer aan. We vervolgen onze camino.

Het tweede drama voor vandaag is dat we de verkeerde kant opgaan, steil omhoog naar een pas gekapt bos, de weg die we volgen loopt dood in de bramen en omgehakte takken. We moeten dus helemaal terug naar beneden, we volgen de baan tot San Miguel de Meruelo. Het is zaterdag, veel drankgelegenheden zijn dicht, dus we picknicken op een bank.

Het wordt erg warm, we pikkelen verder aan een veel trager tempo, de enkel wordt dikker. Aan camping Los Molinos vinden we een terras, tijd om iets te drinken en het ijs uit de cola gaat op de enkel.

We zullen al blij zijn dat we in Güemes geraken, Santander is nu niet haalbaar. We vernamen dat er een erg goede albergue is, bij Don Ernesto. In het dorp Güemes, rechtover de kerk San Martyr (wat een toepasselijke naam) informeren we naar de Albergue. Rechtdoor, de tweede links, daar heel hoog in de verte.

De ontvangst in de Albergue is formidabel. Hoewel het al 15 uur voorbij is, krijgen we dadelijk bij het binnenkomen een maaltijd aangeboden: looksoep en dan rijst met spiegelei en ketchup, wijn en water, fruit, koffie of thee. Don Ernesto zou een broer van Willem Vermandere kunnen zijn. Voor de voet komt er direct ijs. En als speciale behandeling voor de gekwetste, krijgen we een aparte cabane.



Als het nodig is kunnen we hier langer blijven. We douchen, doen de dagelijkse was, en de pelgrims blijven intussen maar binnenstromen. Hier is plaats voor 50 man. Er is een Canadees, De Zuid-Koreaan waar we gisteravond in de JH mee aten, de Poolse tentgenoot, 3 Spanjaarden op de fiets,...

Vanavond geeft Don Ernesto een voorstelling over de Camino, hoe de weg verdergaat in de verschillende varianten en om 20.30 uur zullen we samen eten.

We zitten hier nu in een van de vele ruimtes, waar duizenden dia's verzameld liggen, boeken, voorwerpen uit verre reizen,... Ook internetten kunnen we hier.

De foto's kunnen we hier niet plaatsen. Even geduld dus voor het volgende album.