Van de albergue vertrekken we naar Unquera, de laatste kilometers in Cantabrië.Het gaat erg vlot, we trakteren ons op de plaatselijke zoetigheid: torbata.
Via de ethnoliogische weg - ipv langs de kust - gaat het over een dal met lieflijke plaatsen: Tresgrandas, Santa Eulalia de Carranzo en Pie de la Sierra. Troet vindt een mooie wandelstok, hij neemt hem verder mee.
We zijn in Asturië, hier drinken we dus sidra: de appelcider. Hier geen glas, maar ineens een fles, die de barman op spectaculaire wijze uitschenkt: hij plaatst de fles op zijn hoofd, draait zich in rare bochten en giet van hoog op de rand van het glas. Zo mengt zich zuurstof in de drank. Hier worden de restjes van het glas niet opgedronken maar op de grond gegoten.
Komen in Llanes aan, de albergue in een oud station heeft geen plaats meer. We zijn intussen kapot. We nemen dus een kamer in een 3-sterren hotel.
Onze stempel halen we op een bijzondere plaats: de man van de kapel stapt met ons naar zijn schoenwinkel, we mogen kiezen tussen de stempel van St Rochus of die van de camino.
Llanes ligt aan het water, aan de kade liggen betonnen kubussen, die beschilderd zijn. We eten er calameres en Asturiaanse cassoulet.
"Er zal een stok op je weg komen, als je hem het meeste nodig hebt. Neem hem mee, hij lag er op je te wachten."
Posts tonen met het label hotel. Alle posts tonen
Posts tonen met het label hotel. Alle posts tonen
Abonneren op:
Posts (Atom)
