Dag 7 - vrijdag 4/6/10 - Comillas - San Vicente de la Barquera - 12 km

Vorige nacht last gehad van snurkende pelgrims en terug een pijnlijke voet. Vandaag zullen we daarom een korte etappe stappen.

We kiezen voor de alternatieve weg: langs de kust in plaats van langs de voorziene camino. De afstand is dezelfde maar het parcours is vlakker en mooier.

Het is bewolkt en op sommige plekken aan zee waait het. We komen langs het strand aan in San Vicente de la Barquera. Het is weer zachter. We slapen ook hier in de albergue, een aanrader van Don Ernesto. We mogen uitzonderlijk al voor de middag onze bedden kiezen van de hospitalera Sofia.

Dit is de laatste dag in Cantabrië. Morgen gaat het verder naar Asturias.

"De camino is voor sommigen zoals een drug, erg verslavend."

Dag 6 - donderdag 3/6/10 - Camplegno - Comillas - 24 km

Vandaag wordt het heel warm. Het eerste stadje op onze weg is Santillana del Mar, volgens Sartre de mooiste plek van Spanje. Het lijkt het decor wel van "kolonisten", het bordspel.

Verder langs de Ermita San Pedro waar we een paar ooievaars zien. De natuur is nog steeds prachtig. Tegen de middag zijn we in Cocebres. Na een terras met een kop koffie eten we onze picknick in de schaduw van een huisje. Het oude vrouwtje komt een praatje slaan.

Aan de Ermita Santiago drinken we elk een wit wijntje, samen voor 1,20 euro. We komen aan in Comillas, waar we overnachten in de oude gevangenis "La Peña", de huidige albergue. We zien er alweer een aantal bekenden. Hier geen avondmaal of ontbijt, dat doen we in de stad. We gaan ook eens kijken naar de "Capricio", een kleurrijk bouwwerk van Gaudi.

"Niets is mooier of mooist. Alles is mooi." zei iemand op de camino

Dag 5 - woensdag 2/6/10 - Santa Cruz de Bezana - Camplegno - 25 km

Na het ontbijt van 8 uur gaat onze weg verder. Na ruim een uur zijn we in Boo de Pielagos. Daar zijn 3 mogelijkheden: 1) via de spoorwegbrug, wat verboden is, naast de trein stappen, 2) een omweg maken van 7 km of 3) het treintje nemen tot in Mogro. Dat duurt maar enkele minuten. We kiezen voor het veiligste.

Het wordt warmer, we stappen een lange weg langs de toevoerbuizen van de Solvayfabriek. Daarna volgen er toch nog mooie Cantrabische landschappen op weg naar Santillana del Mar.

Enkele kilometers ervoor kiezen we de afslag naar de prive albergue "Arco Iris". Hier is het zeer sober, de madre ontfermt zich over alle pelgrims: de Fransman (van op de trein), de Bask (met blaren) en de Duitser (als laatste en ook met kapotte voeten). We worden er gevoederd met stevige kost.

"Elke morgen opnieuw is er het verlangen naar het nieuwe, nog geheime gebeuren wat de camino die dag zal brengen."

Dag 4 - dinsdag 1 juni 2010 - Güemes-Santa Cruz de Bezana - 25 km

We zijn weer op stap. De enkel ziet er goed uit, draag de torbillera (de steunsok).
Om 7:50 uur nemen we afscheid van Don Ernesto en zijn team.

Er zijn 3 mogelijkheden om in Santander te geraken: via de baan, 11 km, niet zo interessant, een tussenweg via Loredo van 13 km en dan de langere versie langs de kust van 15 km, qua natuur en zichten de mooiste keuze. We zouden de middenweg nemen, vanaf Galizano. Bij het vertrek is het nog mistig en op onze weg komen we de jonge Zwitser tegen: hij vertrok aan de Bodensee en doet lange afstanden. We lopen een eindje samen en hierdoor zijn we ook ineens aan de kustweg. Inderdaad mooie zichten op de Cantabrische zee.

We moeten tijdig van het strand wegstappen, want anders volgen we de zandstrook die geen aansluiting geeft op onze boot. De weg is goed aangegeven en we komen net op tijd in Somo om de boot te nemen en zien er de Spaanse pelgrim (met zijn kleine witte poedel) die vorige nacht ook in de albergue verbleef.

Een korte oversteek naar Santander, het is middag en behoorlijk warm. Eerst zoeken we een apotheek en kopen er rozemarijntinctuur (Manu raadde aan om hiermee een voetbad te nemen, afwisselend heel warm en dan kort erg koud). In de kathedraal halen we onze stempel en we branden er een eerste kaarsje. Het is even zoeken en zo komen we er het Australisch koppel tegen dat we enkele dagen geleden leerden kennen.

In de stad gaan we een "menu del dia" eten. We beslissen om niet in Santander te blijven maar nog 10 kilometer verder te stappen tot Santa Cruz de Bezana. Op voorstel van Ernesto wordt hierdoor de etappe van morgen ingekort.

In Santander volgen we de groene boulevards met terrasjes en allerhande winkels. Nadien gaat het over in een drukke baan, langs een industriegebied tot Peñacastillo. Vandaar gaat het langs kleinere wegen naar Santa Cruz de Bezana.

Het pension Nimon verhuurt mooie kamers met badkamer en terras. Het zijn vrienden van Don Ernesto en ze geven een speciale prijs voor pelgrims.

We nemen een deugddoend bad, doen de dagelijkse wasjes en zoeken een plek voor internet.

We zijn hier nu wat verder van de kust, het is een gezellige plaats, straks halen we nog wat proviand en dan eten we dat op ons terras. Het leven van een pelgrim kan ook zalig zijn.

"De fysieke beproevingen op de camino worden ruimschoots gecompenseerd door de spirituele en emotionele verbondenheid met de andere pelgrims op de weg. 's Avonds komt elke pelgrim met zijn verhaal."

Rustdag 2 - maandag 31 mei - Guemes

's Morgens horen we in de verte een hond, of wolf?, huilen. De scheper heeft nog geen jongen, maar dat gaat niet lang meer duren.
We ontbijten met de anderen, zo kunnen we hen zien vertrekken. Het is bewolkt, maar terwijl ik dit schrijf is de zon er al volop.

Rustdag 2 (het lijkt al veel langer), Ernesto komt regelmatig naar de toestand informeren en blijft herhalen dat geduld nodig is. Dat zal wel, hierna komen nog zware etappes. De vertrekkende pelgrims troosten me met de woorden dat dit een warme plek is, sommigen hebben warempel spijt dat ze verder moeten.

Troet heeft het met Ernesto over het organisch afval, dat hier bij restafval gaat. Niet naar de kippen, nergens een composthoop te bespeuren. Dat kan hij als compostmeester, op weg naar Compostela nog wel, toch moeilijk laten gebeuren. Hier is nog veel werk op dat vlak.
Ernesto heeft ook veel aandacht voor het ecologische aspect van de camino. Zo vernamen we dat de eucalyptus een snelgroeier is die voor papier wordt aangeplant, de eigen soorten verdringt, de humuslaag aantast en teveel water uit de grond haalt. Op lange termijn is het nefast voor het milieu. Maar voor geldgewin telt het eigen nu.

Troet doet een wandelingetje: hij neemt de weg naar Santander, tot Somo en helemaal terug. 25 km in 4 uur! Ondertussen heb ik gerust, in de volle zon op het grasveld aan de albergue.


Manu is er al om 16.40 uur voor een volgende behandeling. Hij kijkt tevreden, de ontsteking is minder, hij masseert nog eens de hele voet, ook met arnica en dan een nieuwe wikkel met klei. We halen er even een Tsjechische vrouw bij, die vertaalt van Spaans naar Frans en Duits. We willen goed verstaan wat er nu nog moet gebeuren. Deze kleiwikkel minstens 3 uur en liefst tot morgen op de voet laten, afwisselend baden met warm water en heel koud (maar kort). Het belangrijkste is een Tobillera dragen, een soort kous die de voet goed steunt. We horen het goed: er mag verder gestapt worden! Liefst kleine etappes van hoogstens 20 km. Meer moet dat niet zijn. Dit is goed nieuws.

De Zwitserse man rijdt ons naar de apotheek van Maruelo en daar vinden we zo een sok. In de herberg zijn ondertussen nog een aantal pelgrims bijgekomen, het is minder druk dan de vorige dagen.

Straks doet Ernesto weer zijn verhaal voor de gasten van vandaag. Daarna is er weer pelgrimseten. Als alles goed gaat, zijn we morgen weer op stap. We houden jullie op de hoogte.

Rustdag 1 - zondag 30 mei 2010 - Guemes

Gisteren heeft de Zwitserse, die therapeute is, naar de enkel gekeken. Ijskompressen, azijn, lymfedrainage, .. Ze geeft me ook een drukverband om te gebruiken als we terug gaan stappen. Don Ernesto zegt dat we geduld moeten hebben en indien nodig haalt hij er een specialist bij.

De pelgrims ontbijten om 7 uur. Wat een gezellige bende bij elkaar: de Pool, het Oostenrijks meisje, een groep Fransen, een Sloveense, een paar Duitse jongeren (een van hen eet niets gedurende 3 dagen, alleen maar sappen en dat tijdens de camino). Een voor een vertrekken ze, na iets te schrijven in het gastenboek en wat geld te laten voor het project. Hier is geen prijs afgesproken, je geeft wat je wilt voor wat je hier kreeg.

Om 10 uur zijn ze allemaal vertrokken, als laatste de Zwitserse. Wij blijven hier vandaag, een betere plek om halt te houden bestaat er niet. Het onthaasten is begonnen:)
Ook de Spanjaard die rondtrekt met zijn hond zal hier blijven: de Duitse scheper moet bevallen en kan dat hier doen.


Vanmorgen hebben we de vrijwilligers al geholpen met het schillen van 50 kg aardappelen! Na de mis van 11 uur komt het koor hier eten. De keukenploeg is al vroeg in de weer om het eten te maken. Ook voor alle pelgrims die hier vandaag zullen toekomen.

Deze middag kwam een specialist naar de voet kijken. Manu is fysiotherapeut, homeopaat. Beter had ik het niet kunnen treffen. Hij komt naar deze plek op verzoek van Ernesto als er fysieke noden zijn. Massagetafel en alle materiaal mee. Hij kijkt ernstig: zeker 2 tot 3 dagen rust. Hij geeft een inspuiting met arnica in de voet en legt een compres met groene klei en rozemarijn. Morgenavond komt hij terug. Van weglopen is geen sprake.

Het middageten is tegen 15 uur, aan dat ritme zullen we moeten wennen. Ondertussen zijn er alweer nieuwe pelgrims bij: een Frans koppel op de fiets, een koppel uit Australie (de trema werkt hier niet), een Sloveen uit Bled (!), ... De herberg loopt behoorlijk vol en tegen de avond is de tafel gedekt voor 34. Een oude man uit Kyoto (kunnen wij niet naar Kyoto, komt Kyoto naar ons), een jonge Japanner, een groep Fransen, de Duitse die met ons de kamer deelde in Liendo, een koppel uit Bern, vader en dochter uit Geneve (zij verstuikte haar voet twee jaar geleden een 60 km verder van hier en kwam met de bus naar deze plek terug om een week te rusten, nu komt ze speciaal terug om de mensen te bezoeken). De dagelijkse uitleg van Ernesto slaan we vandaag over.

We hebben nog gasten bij in onze cabane, in de andere ruimte slapen een Duits meisje en een vriend van op de weg. Ze giechelen wat af.

Dag 3 - zaterdag 29 mei 2010 - Santoña - Güemes - 30,2 km

Vanmorgen gewekt door de meeuwen en de wind tegen het tentzeil.

De Poolse jongen zou om 5.30 opstaan, hij blijft liggen tot zes uur. OK, dan staan we ook maar op. Ontbijten doen we met eigen spullen, want de jeugdherberg serveert "desayuno" pas om 8.15 uur, dat is erg laat voor ons.

Om 6.50 uur, samen met een jong Oostenrijks meisje, vertrekken we. Langs een waterrijk natuurgebied tot aan Playa de Berria. Dan begint een klim over een rots, tegen de kust. Heel mooi, erg steil, ruw. De foto's zeggen genoeg.

Via het strand, dat we te lang volgen, komen we aan in Noja (zeg Nocha). Dat constateren we in de kerk waar we een stempel krijgen en dadelijk de mis begint. Wij weg.

Bij een koffie komen we bij van deze vergissing en zoeken de weg verder.

En dan, bij het kruispunt van 2 grote wegen, de CA147 en CA141 gebeurt een kleine ramp. Trees slaat haar voet om, de pijn is hevig ... Na een korte verzorging, met koud water op een klein handdoekje, gaat de schoen weer aan. We vervolgen onze camino.

Het tweede drama voor vandaag is dat we de verkeerde kant opgaan, steil omhoog naar een pas gekapt bos, de weg die we volgen loopt dood in de bramen en omgehakte takken. We moeten dus helemaal terug naar beneden, we volgen de baan tot San Miguel de Meruelo. Het is zaterdag, veel drankgelegenheden zijn dicht, dus we picknicken op een bank.

Het wordt erg warm, we pikkelen verder aan een veel trager tempo, de enkel wordt dikker. Aan camping Los Molinos vinden we een terras, tijd om iets te drinken en het ijs uit de cola gaat op de enkel.

We zullen al blij zijn dat we in Güemes geraken, Santander is nu niet haalbaar. We vernamen dat er een erg goede albergue is, bij Don Ernesto. In het dorp Güemes, rechtover de kerk San Martyr (wat een toepasselijke naam) informeren we naar de Albergue. Rechtdoor, de tweede links, daar heel hoog in de verte.

De ontvangst in de Albergue is formidabel. Hoewel het al 15 uur voorbij is, krijgen we dadelijk bij het binnenkomen een maaltijd aangeboden: looksoep en dan rijst met spiegelei en ketchup, wijn en water, fruit, koffie of thee. Don Ernesto zou een broer van Willem Vermandere kunnen zijn. Voor de voet komt er direct ijs. En als speciale behandeling voor de gekwetste, krijgen we een aparte cabane.



Als het nodig is kunnen we hier langer blijven. We douchen, doen de dagelijkse was, en de pelgrims blijven intussen maar binnenstromen. Hier is plaats voor 50 man. Er is een Canadees, De Zuid-Koreaan waar we gisteravond in de JH mee aten, de Poolse tentgenoot, 3 Spanjaarden op de fiets,...

Vanavond geeft Don Ernesto een voorstelling over de Camino, hoe de weg verdergaat in de verschillende varianten en om 20.30 uur zullen we samen eten.

We zitten hier nu in een van de vele ruimtes, waar duizenden dia's verzameld liggen, boeken, voorwerpen uit verre reizen,... Ook internetten kunnen we hier.

De foto's kunnen we hier niet plaatsen. Even geduld dus voor het volgende album.