Om zeven uur gaat het volle licht aan en wordt iedereen verzocht op te staan. Die man is een echte militarist. Wassen en inpakken, alles wat we van het droogrek halen is nog niet droog en ik haal ook de bollen krantenpapier uit de schoenen. Om de hoek ga ik ontbijten, twee croissants en een koffie en begin weer aan een lange vermoeiende tocht door de stromende regen.
Vooral de modder maakt het moeilijk. Soms is het meer schuiven dan stappen. Het fototoestel doet het niet meer: de display is stuk en ik zie niks meer op het grote scherm, alleen door het kleine venster.
De batterij is weer helemaal opgeladen maar dat is niet voldoende. Ik kan dus geen foto's nemen in Bolibar waar Simon Bolivar vandaan komt en het museum is nog steeds dicht net als de taberna.
Dus lopen we verder door het natte weiland tot in Munibar en je gelooft het niet: het is gestopt met regenen. Ik hou halt onder de luifel van het terras waar ik met Trees ook stopte. De bloembakken zijn verdwenen. Na die cafe con lecce moet ik weer verder.
Doorgaan door bos, ploeteren door de modder, beken en plassen, strompelen en proberen niet te vallen en ik doe er meer dan zeven uur over om aan te komen in Gernika, deze keer met pijn in rug en bovenbenen. Ik zoek meteen hotel Bolina op en schrijf me in voor een kamer, ditmaal met ontbijt. Er staan nog mountainbikes vol modder. Ik ben uitgeput en die douche doet wonderen en de was hangt alweer te drogen.
Ik haal mijn stempel in het toerismebureau en informeer naar het internetlokaal. Hier zit ik nu na mijn wandeling door de stad en dadelijk ga ik naar hotel Bolina voor het avondeten.
Tot morgen!
Die fotoreeks van je zal een mooie weergave zijn van wat we daar al samen beleefden: modderwegjes, onder de regenhoes, schuilen, verder gaan, stromende wegen,... We hadden dit weer niet beter kunnen treffen ;)
BeantwoordenVerwijderenNiet te gek met die rugpijn, naar je lichaam luisteren!
je Trees