Om zeven uur spoedt iedereen zich uit bed, wassen en aan tafel is het graaien om ontbijt te krijgen, paar sneetjes brood en jam en koude choco. Inpakken en wegwezen.
De hele voormiddag loop ik samen met de Duitse Cordela
tot in Castro Urdiales, eigenlijk zonder één maal te pauzeren. De zonsopgang en de landschappen langs de kust zijn mooi. Het begin is het moeilijkste: vele steile lange trappen. De mooie weg komt weer tot herinnering. Onderweg is er niets open om iets te gaan drinken. We stappen maar verder.
We zijn blijkbaar de eerste van de pelgrims in Castro Urdiales, het is kwart voor elf. Ik heb nog rugpijn van gisteren. Het weer slaat ineens om, donkere wolken. We eten twee pintxos en drinken iets fris onder de arcades.
Dan boek ik een nacht in pension La Marina. Cordela gaat verder, is nog fris, pas begonnen op de camino. Ik betaal voor een kamer zonder ontbijt. Ik zie nog Julia, een heel gesloten meisje en ze is gaan internetten en neemt ook een kamer in een pension. 's Avonds eet ik nog twee pintxos bij een glas wijn.
Ik kon nog een klein halfuurtje internetten. Ik ga al vroeg slapen, er is niks goed op TV. Ik zet geen wekker, ik zie wel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten